Na początek kilka informacji podstawowych: trasa nie jest trudna, lecz nieco długa – przynajmniej jak na bezkondycyjne standardy 😀 Warto więc zaplanować sobie na nią nieco więcej czasu – idealnie 6-7 godzin – tak, by rozłożyć wysiłek i uniknąć walki z własnymi mięśniami na finiszu 😅

Za początek i zarazem koniec pętelki posłuży nam parking niedaleko kościoła św. Marii Magdaleny w Rabce-Zdroju. To tędy, przez centrum Rabki przechodzi znany pewnie każdemu górskiemu turyście Główny Szlak Beskidzki, którym będziemy poruszać się na początku wędrówki. Prowadzi on nieco okrężnie, niecierpliwi mogą więc skrócić sobie drogę przechodząc wąskim chodnikiem po lewej stronie fary. Po przejściu przez mostek na Rabie skręcamy w prawo i podążamy lokalnymi drogami za oznakowaniem szlaku. Po pokonaniu pierwszego, krótkiego lecz dość intensywnego asfaltowego podejścia wychodzimy na otwartą przestrzeń na stokach Zbójeckiej Góry. Roztacza się stąd szeroki widok na pasmo Lubonia, Ćwilin, Mogielicę oraz Gorce.

Szlak prowadzi nas dalej łagodnie pod górę, aż do rozległej łąki ze wspaniałym widokiem na Babią Górę i pasmo Policy. Stąd odchodzi czarny szlak dojściowy do Krzeszowa, po którym będziemy dalej wędrować. Jego początkowy odcinek jest mocno nieoczywisty, co jednak nie ma większego znaczenia, bowiem i tak na sam szczyt Zbójeckiej Góry trzeba dostać się “na azymut” – szlak przechodzi pod szczytem. Na podejściu otwierają się nam pierwsze widoki w kierunku Tatr.

Na Zbójecką Górę (643 m n.p.m.) docieramy po około 45 minutach od startu. Szczyt wlicza się do Korony Beskidu Myślenickiego. Trzeba przyznać, że miejsce ma swój czar, zwłaszcza dzięki kwitnącym wczesną wiosną krzewom tarniny i czeremchy, które pięknie kontrastują z młodą zielenią.

Z ciężkim sercem żegnamy te widoki i kierujemy się na wschód, tak by dotrzeć do znakowanej ścieżki. Zejście w kierunku Skomielnej zawiera bardzo stromy odcinek, na którym trzeba zwiększyć czujność. Po dotarciu do DK28 skręcamy w lewo i kolejne 2 kilometry poruszamy się chodnikiem wzdłuż szosy. Jest to zdecydowanie najnudniejszy odcinek na całej trasie. Ważne, by z tej nudy nie przeoczyć rozejścia szlaków! Pomoże nam w tym przydrożny krzyż – tu właśnie odbijamy w prawo na zielony szlak spacerowy prowadzący ze Skomielnej Białej do Tenczyna. Rozpoczynamy teraz właściwe podejście na grzbiet Lubonia: do pokonania jest nieco ponad 300 m podejścia na dystansie 3 km. Początkowy odcinek wśród zabudowań jest mało ciekawy, dopiero po dotarciu do granicy lasu otwierają się nam panoramy w kierunku południowym. To dobre miejsce na krótką przerwę, by zaczerpnąć sił przed najbardziej męczącym fragmentem tego podejścia (lecz nie tego dnia, o czym niedługo 😀).

Do skrzyżowania szlaków na grzbiecie masywu docieramy po prawie 2,5-godzinnej wędrówce. Tu obieramy kierunek ku szczytowi Lubonia Wielkiego, do którego zaprowadzi nas długodystansowy szlak Brzeźnica - Kacwin. Mimo zmęczenia po podejściu, warto odłożyć odpoczynek i przejść jeszcze dosłownie 20 minut do Polany Surówki (Krzysie), która idealnie nadaje się na postój i uzupełnienie energii i płynów. Widok z tego miejsca jest swoistą nagrodą za trudy marszu 😍

Po krótkim odpoczynku żegnamy się z widokami i kontynuujemy wędrówkę niebieskim szlakiem. Mijamy miejsce katastrofy śmigłowca Mi-2. Ta przyjemna, spacerowa część trasy, bez większych przewyższeń, zajmie nam około pół godziny. Żebyśmy jednak nie zapomnieli, że jesteśmy w Beskidzie Wyspowym, ostatnie pół kilometra przed szczytem to konkretne, bardzo strome podejście, z którym walczymy już resztkami sił 😰

Ostatecznie pokonujemy finałowego bossa i z czasem 3 godzin i 20 minut zdobywamy Luboń Wielki (1022 m n.p.m.). A osiągnięcie to nie byle jakie, bo jest to najwyższy szczyt w Koronie Beskidu Myślenickiego i szósty najwyższy szczyt w Koronie Beskidu Wyspowego. Tu też rozpoczyna się (lub kończy) Mały Szlak Beskidzki. Popularności miejscu dodaje schronisko, jedno z nielicznych w Beskidzie Wyspowym, o charakterystycznym wyglądzie chatki Baby Jagi. Z tarasu widokowego rozciąga się panorama w kierunku północnym na Szczebel, ukryte za nim pasmo Lubomira i Łysiny, Ciecień oraz niemal całkowicie już zasłonięte drzewami Lubogoszcz, Śnieżnicę i Ćwilin. Niestety z roku na rok roślinność coraz bardziej ogranicza widok 🙁

Wypoczęci i zapieczątkowani wyruszamy w drogę powrotną – ta, według tabliczki, zajmie nam nieco ponad 2 godziny. Prowadzi nas zielony szlak dojściowy, który na Luboniu rozpoczyna swój bieg. Trasa przebiega całkowicie zalesionym południowym stokiem góry. Miejscami trzeba uważać, by nie zgubić znaków i nie zboczyć w jedną z leśnych odnóg. Przy dolnej granicy lasu łapiemy jeszcze ostatni widok na Gorce. Znajduje się tu też ciekawa, ludowa kapliczka ku czci Chrystusa Króla.

Kolejny etap wędrówki przebiega już wśród zabudowań Rabki-Zarytego. Drugi raz w tym dniu docieramy do DK28 i kierujemy się tym razem w prawo. Na szczęście ten odcinek przy szosie jest dużo krótszy – szlak skręca w lewo i prowadzi nas łęgiem wzdłuż doliny Raby. Po przekroczeniu mostu na rzece wchodzimy w teren miejski. Stąd do przejścia pozostaje już nieco ponad kilometr. Na skrzyżowaniu ulic Kasprowicza i Jana Pawła II żegnamy się z zielonym szlakiem i kierujemy się ku dobrze widocznej wieży kościoła, skąd rozpoczynaliśmy naszą wyprawę.

Trasa na Luboń Wielki z Rabki-Zdrój to łącznie niebagatelne 21,5 kilometra i ponad 5 godzin marszu. Ma jednak zasadnicze zalety – nie jest aż tak popularna jak znacznie krótsze podejścia z Rabki-Zarytego oraz obfituje w malownicze pejzaże i szerokie panoramy. Jeśli macie więc ochotę zmęczyć nieco nogi – zdecydowanie ją polecamy!

🗺️ Mapa: https://mapa-turystyczna.pl/route/1yy58
📐 Długość trasy (wg mapy): 21,1 km
😰 Suma podejść (wg mapy): 744 m
🕓 Szacowany czas (wg mapy): 6 g 30 min
🚶 Nasz czas przejścia: 5 g 15 min
🏅 Pkt. GOT: 28

.

Końcówka kwietnia to świetny moment na wyprawę i podziwianie budzącej się przyrody. A jeśli jeszcze trafi się w idealne okienko pogodowe, piękno gór potrafi naprawdę zachwycić. Czasem wychodząc na szlak wydaje się, że z widoków nici, lecz górska pogoda jest zmienna, a wtedy warto dać się ponieść magii chwili! I tak właśnie było tym razem: jadąc “Zakopianką” w kierunku Nowego Targu próżno było szukać zwyczajowych widoków na Tatry. Góry były szczelnie zasłonięte przez chmury, a okolicę okrywała mgła. Plan oryginalny zakładał więc łagodne rozpoczęcie bezkondycyjnego sezonu: 11-kilometrowy spacer zielonym szlakiem do polany Długie Młaki i zejście żółtym przez Bukowinę Miejską.

Auto zatrzymujemy na jednym z parkingów koło ośrodka narciarskiego Długa Polana w Nowym Targu – Oleksówkach. Jest to jeden z popularnych punktów startowych na Turbacz (choć czas 1 g 45 min według tabliczki to chyba dla biegaczy 😅), jeśli więc ktoś liczy na samotność na szlaku, to raczej nie w tym wypadku. Asfaltowy odcinek na wstęp jest krótki – zielony szlak skręca w prawo i prowadzi nas ku pierwszemu podejściu. Początkowo jest ono lekko strome i raczej nie warto go atakować zbyt ostro, bo przy nierozgrzanych mięśniach łatwo o szybkie zmęczenie. Po mozolnych pierwszych 100 metrach wzniosu dalsza wędrówka jest już znacznie łatwiejsza i przyjemniejsza. Pomijając milczeniem irytującą miejscami komerchę, cieszymy oczy młodą zielenią i wyłapujemy przebłyski kolorytu podhalańskiej kultury. Po około godzinie marszu docieramy do Bukowiny Waksmundzkiej – szerokiej hali, z której rozpościerają się pierwsze widoki w kierunku Tatr.

Po krótkim odpoczynku kontynuujemy wędrówkę zielonym szlakiem, do którego niedługo dołącza także czarny szlak z Ostrowska i niebieski z Łopusznej. W tym miejscu można też napotkać pierwsze oznaki górskiej wiosny – głównie krokusy, ale też zawilce czy kwitnący na żółto podbiał.

Po kolejnych 30 minutach marszu docieramy do polany Długie Młaki – punktu docelowego? Lecz zachwycające widoki z tego miejsca i ten moment, gdy ustępujące mgły odsłaniają pełne piękno tatrzańskich grani sprawiają, że pada decyzja: ta wędrówka nie może się tu zakończyć!

Tym bardziej, że do Schroniska PTTK pod Turbaczem jest stąd jedynie 20 minut marszu. To oczywiście dobre miejsce na odpoczynek, regenerację oraz wbicie pamiątkowej pieczątki w książeczce GOT.

Od schroniska można idąc w kierunku zachodnim szybko dotrzeć czerwonym szlakiem na Turbacz, my jednak polecamy inne rozwiązanie: gdy obejdziemy budynek z drugiej strony, mamy nie tylko okazję na podziwianie pięknych widoków w kierunku Hali Długiej (z Mogielicą, Kudłoniem i Modynią na drugim planie), ale też możemy wejść na niebieski szlak w kierunku Czoła Turbacza i malowniczej Hali Turbacz.

Docieramy tam w dosłownie kilka minut, choć uwaga – po północnej stronie o tej porze roku wciąż zalega sporo śniegu! Widoki z tego miejsca usatysfakcjonują każdego łowcę panoram: wspaniale prezentują się tu szczyty Beskidu Wyspowego: Luboń Wielki, Szczebel i Ćwilin, mamy też piękny, unikatowy widok na Gorc. A wszystko to w otoczeniu łąk krokusów!

Kiedy wreszcie udaje się podnieść z ziemi opadniętą szczękę i zmusić się do opuszczenia tych pięknych przestrzeni, kierujemy się krótkim, bezszlakowym odcinkiem na zachód, by spotkać prowadzący od Starych Wierchów czerwono znakowany Główny Szlak Beskidzki. Doprowadza on nas na szczyt Turbacza (1310 m n.p.m.). Dotarcie tu zajmuje nam łącznie niecałe 3 godziny. Nieco poniżej szczytu robimy dłuższy odpoczynek przed czekającym nas powrotem, ciesząc się przy okazji kolejnymi widokami na Tatry.

Zejście można kontynuować czerwonym szlakiem przez schronisko, my jednak decydujemy się na alternatywę w postaci bezszlakowego zejścia bezpośrednio z Turbacza ku Długim Młakom. Jest tam świeżo wyglądająca przecinka, która dodatkowo daje nieograniczone, panoramiczne widoki na całe pasmo Tatr oraz w kierunku Beskidu Sądeckiego.

Z Długich Młak obieramy żółty szlak w kierunku Nowego Targu - Kowańca. Mijamy kaplicę Matki Boskiej Królowej Gorców na Rusnakowej Polanie i kierujemy się ku Bukowinie Miejskiej. Wędrówka jest przyjemna, to charakterystyczny gorczański grzbiet: długi i o niewielkiej różnicy wzniesień.

Po niecałej godzinie zejścia docieramy do odejścia szlaku czarnego, skąd kontynuujemy właściwe już zejście szlakiem żółtym. Aby dotrzeć na parking bez nadkładania drogi, musimy odbić w okolicy Polany Dziubasówki w lewo na nieznakowaną ścieżkę. Doprowadza ona nas tuż nad parking, niestety już bez bezpośredniego zejścia. Ostatni odcinek to dzika wolna amerykanka, ostatecznie jednak udaje się dotrzeć do punktu wyjścia i domknąć pętelkę.

Cała wyprawa zamyka się w niecałych 16 kilometrach i 4,5 godzinach. Cóż, trochę więcej niż zakładał plan na łagodne rozpoczęcie sezonu, ale czy można było oprzeć się pokusie wykorzystania tak pięknej pogody i okoliczności do maksimum? Oczywiście zachęcamy Was do przemierzania pięknych gorczańskich szlaków i polecamy trasę całym sercem. Jeszcze bardziej jednak zachęcamy do łapania chwili i choćby niewielkiej spontaniczności (w granicach możliwości fizycznych), która potrafi dostarczyć niezapomnianych wrażeń i wspomnień!

🗺️ Mapa: https://mapa-turystyczna.pl/route/1rhxh
📐 Długość trasy (wg mapy): 15,5 km
😰 Suma podejść (wg mapy): 735 m
🕓 Szacowany czas (wg mapy): 5 g 0 min
🚶 Nasz czas przejścia: 4 g 30 min
🏅 Pkt. GOT: 23

Rok 2026 rozpoczynamy aktywnie, korzystając z dobrych, jak na tą porę roku, warunków panujących w Beskidach. Nie dla nas spanie w sobotni poranek – budzik dzwoni gdy za oknem jeszcze noc. Lekko niemrawo pakujemy się ze standardowym dobytkiem oraz termosem i raczkami (zima!) i udajemy się w malownicze rejony na wschód od Myślenic. Nasz punkt startowy znajduje się w Porębie, niedaleko kościoła.

Przez większą część dzisiejszej trasy prowadzi nas zielony szlak z Myślenic-Zarabia do Schroniska PTTK na Kudłaczach. Przebiega on przez centrum Poręby, więc bardzo łatwo można odnaleźć znaki i wyruszyć na wędrówkę w kierunku Kamienników lub Działku. My wybieramy tą pierwszą możliwość.

Pierwszy odcinek przebiega wzdłuż szosy, jednak już po kilku minutach szlak skręca w prawo i prowadzi nas miarowo w górę. Podejście na Kamiennik Północny jest długie i mimo że nie strome, to jednak lekko męczące: do pokonania jest prawie 3 kilometry i 400 metrów przewyższenia. Po drodze warto zboczyć na znakowaną trójkątnymi symbolami ścieżkę prowadzącą do punktu widokowego – szeroka panorama w kierunku północnym obejmuje okolice Jeziora Dobczyckiego i sięga aż po Kraków.

Sam szczyt jest nieoznaczony, kontynuujemy więc wędrówkę kolejny kilometr i docieramy do wyższego z wierzchołków – Kamiennika Południowego (827 m n.p.m.). Tu znajduje się już tabliczka akcji Odkryj Beskid Wyspowy – szczyt wlicza się do odznaki “102 Wyspy”. Dotarcie tu zajęło nam nieco ponad 1,5 godziny.

Tymczasem dopada nas zmiana pogody i w coraz mocniej padającym śniegu schodzimy ku Przełęczy Suchej. Gdy docieramy do polany, zadymka jest już całkiem konkretna i ledwo widzimy zarys naszego dzisiejszego celu: Łysiny. Padający śnieg tworzy niesamowitą, bajkową scenerię, pokrywając drzewa grubą puchową kołderką. Zmieniamy kolor szlaku na żółty i rozpoczynamy finalne podejście. Na początku jest ono dość strome i oblodzone, a lód zdradliwie ukryty pod warstwą śniegu, po raz pierwszy w tym sezonie sięgamy więc po raczki.

Całkiem porządnie zmęczeni tym dość wymagającym odcinkiem w niełatwych warunkach, docieramy na Łysinę (891 m n.p.m.) po 40 minutach od przełęczy i łącznie 2,5 godziny od startu. To kolejny szczyt wliczający się do odznaki “102 Wyspy”, dokumentujemy więc i tu naszą obecność (tabliczka szczytowa jest na wzniesieniu, poza szlakiem!).

Spragnieni jeszcze większej ilości szczytów mogą wydłużyć wędrówkę i czerwonym szlakiem (Mały Szlak Beskidzki) udać się na pobliski (30 minut marszu) Lubomir – najwyższy szczyt Beskidu Makowskiego. My tymczasem udajemy się w przeciwnym kierunku – ku Schronisku PTTK na Kudłaczach. W porównaniu ze spartańskimi warunkami podejścia na Łysinę, ten odcinek to istna autostrada – szeroka, ubita i ze sporą ilością turystów różnej natury (w tym z jabłuszkami). Jakże inny świat!

Pół godziny później wkraczamy w progi schroniska i zamawiamy posiłek – wybieramy często polecaną zupę z czosnku niedźwiedziego (warto!) i oczywiście coś na słodko – naleśniki 😋 Ciepły posiłek i schronienie to w zimie skarb, dzięki któremu nabieramy sił do drogi powrotnej.

Zejście kontynuujemy czerwonym szlakiem – mniej więcej, bo udaje nam się go po drodze zgubić. Idąc “na przestrzał” dołączamy jednak do niego niedługo i już prowadzeni znakami docieramy do Działku (600 m n.p.m.). Na tym mało wybitnym wzniesieniu krzyżuje się kilka szlaków, w tym zielony, którym rozpoczynaliśmy naszą wędrówkę.

Ostatni odcinek to już w większości marsz po asfalcie – nic fascynującego, choć łapiemy jeszcze kilka ładnych, słonecznych panoram Kamiennika i Łysiny. Zima pokazała nam dzisiaj chyba wszystkie swoje oblicza! Pętelkę domykamy po łącznie 4 godzinach i 15 minutach od startu i przebytym dystansie 13 kilometrów. I to się nazywa dobry start w Nowy Rok!

🗺️ Mapa: https://mapa-turystyczna.pl/route/ghvt
📐 Długość trasy (wg mapy): 12,6 km
😰 Suma podejść (wg mapy): 688 m
🕓 Szacowany czas (wg mapy): 4 g 20 min
🚶 Nasz czas przejścia: 4 g 15 min
🏅 Pkt. GOT: 19

Zimowy czas jest pełen niespodzianek, nie tylko pod choinką. Pozornie paskudna, szara pogoda może zaskoczyć nas niesamowitymi górskimi widokami. Zjawisko to nazywa się inwersją temperaturową i sprawia, że chmury zalegają nisko w dolinach, a na szczytach mamy piękne słońce i niesamowite widoki. W takich właśnie warunkach wybraliśmy się w kierunku Zasadnego – niewielkiej wsi położonej na granicy Gorców, między Szczawą a Kamienicą. Stąd właśnie czerwony szlak “Wyrusz z nami w Gorce” zaprowadzi nas ciekawą pętelką na szczyt Gorca.

W miejscu, z którego wychodzi szlak jest kilka miejsc parkingowych – jeśli chcemy z nich skorzystać, warto przyjechać nieco wcześniej. Gdy wracaliśmy, wszystkie były zajęte, mimo mrozu i pory roku poza sezonem turystycznym. Uzbrojeni w ciepłą herbatę w termosie, ciepłe ubrania i raczki na wszelki wypadek (zawsze warto je mieć zimą w plecaku!) wyruszamy jedną z odnóg szlaku. My wybieramy podejście przez Wierch Młynne i Wierch Bystrzaniec, nieco dłuższe, ale za to prowadzące łagodniejszym trawersem.

Ten trawers to jednak za chwilę, bo najpierw szlak prowadzi nas dość stromo pod górę asfaltową drogą w kierunku Ochotnicy Dolnej. Na tym pierwszym, około kilometrowym odcinku do pokonania mamy 130 m prowadzącego przez las podejścia, które zajmuje nam mniej więcej 20 minut. Na Wierchu Młynne jest dość spory parking – postój tutaj pozwoliłby ominąć ten fragment podejścia, choć dojazd zimową porą może być mocno utrudniony – to raczej lepsza opcja na lato. Kierując się znakami, odbijamy w prawo i odtąd wędrujemy szeroką polną drogą. Wreszcie też opuszczamy szarawą rzeczywistość dolin i zaczynamy się cieszyć promieniami słońca!

Podejście nie jest strome, ale dość długie i trzeba przyznać, że większe niż zazwyczaj, bo zimowe braki w kondycji trochę nam doskwierały. Urozmaiceniem były z pewnością pojawiające się kilka razy widoki na Gorc, zwłaszcza z niewielkiego obniżenia między Tokarką a Wierchem Bystrzańcem. Z tego samego miejsca ładnie prezentowała się też Mogielica.

Na ostatnim fragmencie podejścia pod Gorc odbijamy nieco w lewo, zmieniając kolor szlaku na niebieski. Jest to miejsce dość trudne orientacyjnie, więc trzeba uważać, by nie zacząć schodzić z Gorca zanim się na niego wyszło 😅 Ostatecznie na szczyt (1228 m n.p.m.) “upiększony” wieżą widokową docieramy po niecałych 2 godzinach wędrówki. Na samej wieży wiatr wieje dość mocno, więc ograniczamy czas oglądania widoków do niezbędnego minimum, choć dla takich pejzaży można tam zostać zdecydowanie dłużej!

Po krótkiej regeneracji rozpoczynamy zejście – początkowo szlakiem niebieskim w kierunku na Lubomierz - Rzeki, który prowadzi nas ku Gorcowi Kamienickiemu. Jest to sporej wielkości niezwykle malownicza łąka górska, położona między głównym szczytem Gorca a Czołem Gorca, z której rozpościerają się szerokie widoki, w tym na fragment Tatr, Jaworzynę Kamienicką, Turbacz i Kudłoń, a także Beskid Wyspowy (Luboń Wielki, Szczebel, Lubogoszcz). Ten ostatni przy inwersji tonie w morzu chmur, przypominajac nam skąd wzięła się jego nazwa 🤩

Po takiej widokowej uczcie jesteśmy gotowi na powrót. Na Gorcu Kamienickim szukamy ponownie czerwonego szlaku “Wyrusz z nami w Gorce”, który tym razem swoją drugą odnogą sprowadzi nas do Zasadnego. Trasa prowadzi w większości przez las i mamy wrażenie, że podejścia na niej są nieco bardziej strome niż te, którymi wchodziliśmy. Spotykamy też większą ilość turystów. Pewnie ze względu na późniejszą porę, ale może po prostu ten wariant wejścia jest nieco bardziej popularny, ze względu na widoki z Gorca Kamienickiego. Również na tej części szlaku znajduje się kilka polanek, skąd można “ustrzelić” między innymi ładną panoramę w kierunku Beskidu Sądeckiego.

Naszą wędrówkę po wschodniej części Gorców kończymy w miejscu, z którego wyruszaliśmy, po godzinie schodzenia i łącznie 3 godzinach i 45 minutach marszu (i podziwiania widoków!). Pewnie gdyby nie zimno, wyprawa zajęłaby nam więcej czasu, bo Gorczańskie polany to przestrzenie, które wręcz zapraszają by usiąść na dłużej i czerpać z piękna otaczającej nas przyrody. Serdecznie polecamy więc Wam tą trasę i sami na pewno jeszcze nieraz tu zawitamy!

🗺️ Mapa: https://mapa-turystyczna.pl/route/pdbd
📐 Długość trasy (wg mapy): 9,5 km
😰 Suma podejść (wg mapy): 634 m
🕓 Szacowany czas (wg mapy): 3 g 30 min
🚶 Nasz czas przejścia: 3 g 45 min
🏅 Pkt. GOT: 17

Końcówka października to czas po głównym sezonie turystycznym, ale ciągle świetny moment na górskie wyprawy. Jesienne kolory potrafią przyciągnąć oko, powietrze jest czyste i rześkie, a słońce potrafi całkiem nieźle zaskoczyć, dodając uroku pejzażom. W takich właśnie okolicznościach udajemy się do Mszany Dolnej, serca zachodniej części Beskidu Wyspowego. Pojazd zatrzymujemy na prawym brzegu Mszanki przy ulicy Zielonej, w dogodnym miejscu rozejścia szlaków zielonego i żółtego. Obydwa szlaki są częścią Głównego Szlaku Beskidu Wyspowego. My na początek wybieramy szlak zielony, który prowadzi nas asfaltową drogą wzdłuż rzeki w kierunku Ogorzałej.

Po około 20 minutach marszu wychodzimy na większą drogę Mszana - Łostówka, gdzie skręcamy w lewo. Ciekawie prezentują się stąd zbocza Wsołowej - tam będziemy, lecz nieco później. Szlak tymczasem ponownie wyprowadza nas na mniejsze uliczki: przekraczamy mostek na potoku Łostówka i tuż za nim odbijamy w lewo, na łagodnie pnącą się wśród gospodarstw dróżkę. Po minięciu zabudowań asfalt przechodzi w wygodną drogę polną, która w równym, niezbyt wymagającym rytmie pozwala nam zdobywać kolejne metry przewyższenia. Od czasu do czasu oglądamy się za siebie, by podziwiać widoki, które otwierają się w kierunku zachodnim i północnym. Okazale prezentują się stąd wybitne i znane wyspiarskie szczyty: Luboń Wielki, Szczebel i Lubogoszcz.

Po około godzinie drogi osiągamy najwyższy punkt widokowy, położony na zachodnich stokach Ogorzałej. Rozciągające się stąd panoramiczne widoki to prawdziwa ukryta perełka! Nas zaskoczył widok na masyw Jasienia, przepięknie prezentuje się stąd też niemalże pełne pasmo Gorców, z widocznymi Gorcem, Kudłoniem i Turbaczem. Widok w kierunku zachodnim zachwycił nas przełomami pól, szkoda tylko, że kapryśna Babia Góra szczelnie okryła się chmurami. W północnej części panoramy, obok wymienionych wcześniej Lubonia, Szczebla i Lubogoszczy, prezentują się również: pasmo Kotonia w Beskidzie Makowskim i Wierzbanowska Góra.

Nakarmieni tak rozległymi pejzażami, ochoczo zmierzamy ku pierwszemu i zarazem najwyższemu szczytowi naszej wyprawy: Ogorzałej. Zielony szlak omija sam szczyt, tak więc musimy się od niego na chwilę odłączyć. Ścieżka, mimo że nieoznaczona, jest jednak wygodna i nie sposób jest się tu zgubić. Na wierzchołek (806 m n.p.m.) docieramy po około 1,5 godziny od startu. Miejsce jest niezwykle urokliwe i wielka szkoda, że porastające szczyt krzewy i młode drzewa ograniczają widoczność. W prześwitach można uchwycić ciekawy widok na Ciecień i Śnieżnicę, a w kierunku wschodnim - na Ćwilin, Mogielicę i Jasień. Tak więc Ogorzała to niesamowity punkt, gdzie mamy okazję podziwiać niemal wszystkie najwyższe i najważniejsze szczyty Beskidu Wyspowego!

Z Ogorzałej kierujemy się na Ostrą (780 m n.p.m.) – mało wybitny wschodni wierzchołek masywu. To dobre miejsce na dłuższą przerwę, a regenerację uprzyjemniają kolejne ładne widoki, szczególnie na majestatyczny Ćwilin.

W tym miejscu następuje plot twist – żegnamy się ze szlakiem zielonym i rozpoczynamy bezszlakowe zejście północnym stokiem do Łostówki. Leśną drogą idzie się bardzo wygodnie, a w prześwitach mamy okazję podziwiać kolejne widoki na Ćwilin, Śnieżnicę i Lubogoszcz. Pod kościołem w Łostówce meldujemy się po ok. trzech kwadransach schodzenia, łącznie 2 godziny 40 minut od startu.

Na tym etapie mamy już w nogach ponad 9 kilometrów, a to nie koniec naszych ambitnych planów! Tuż za kościołem skręcamy w lewo i rozpoczynamy drugie podejście tego dnia. Na szczęście, by zdobyć Czarny Dział musimy pokonać o połowę mniejszy wznios, niż w przypadku Ogorzałej. Co nie oznacza że jest łatwo – zmęczenie w nogach daje się już nam we znaki… Warto jednak zdobyć się na ten wysiłek, także ze względu na piękne widoki w kierunku Mogielicy i Jasienia, które dodają nam werwy 😉

Wierzchołek Czarnego Działu (673 m n.p.m.) osiągamy po krótkim, około półgodzinnym podejściu i łącznie nieco ponad 3 godziny od startu. Spotykamy tu żółte znaki szlaku relacji Ćwilin - Mszana Dolna, którym będziemy poruszać się aż do końca naszej wędrówki. Jest to chyba jeden z niewielu aż tak przyjemnych szlaków w Beskidzie Wyspowym: prowadzi długą, łagodną granią, bez stromych podejść, a jednocześnie z wieloma widokami na odkrytych przestrzeniach.

Tuż przed końcem naszej trasy odwiedzamy jeszcze dwa szczyty: Wsołową (624 m n.p.m.), która wlicza się do Korony Beskidu Wyspowego (uwaga - nie ma tu zwyczajowej tabliczki!) oraz Grunwald (513 m n.p.m.) - jeden z najniższych punktów w odznace “102 Wyspy” (tu tabliczka oczywiście jest 👍).

Pętelkę domykamy w miejscu połączenia szlaku żółtego ze szlakiem zielonym po prawie 4,5 godzinnej wędrówce i przebytych niecałych 16 kilometrach. Była to jedna z dłuższych tras jakie przeszliśmy, jednak jej różnorodność i masa pozytywnych widokowych wrażeń sprawiły, że możemy z czystym sumieniem polecić ją każdemu!

🗺️ Mapa: https://mapa-turystyczna.pl/route/1er6v
📐 Długość trasy (wg mapy): 16,4 km
😰 Suma podejść (wg mapy): 720 m
🕓 Szacowany czas (wg mapy): 5 g 15 min
🚶 Nasz czas przejścia: 4 g 30 min

Łopień chodził za nami już od dłuższego czasu. Mimo że dopiero 11 pod względem wysokości w Koronie Beskidu Wyspowego, to jednak gra pierwsze skrzypce w wielu wyspiarskich panoramach. Świetnie prezentuje się z Modyni, z północnych stoków Jasienia, czy też z Gruszowca. Tak więc gdy tylko nadarzył nam się wolny wrześniowy weekend, postanowiliśmy odwiedzić go po raz pierwszy. Z trzech znakowanych możliwości, wybraliśmy na podejście zielony szlak z Dobrej. Do pokonania jest tam 4 km odległości i 500 m wzniosu, więc można powiedzieć – wyspiarski klasyk. Korzystamy z obszernego parkingu przy Urzędzie Gminy Dobra i wyruszamy ku północnej ścianie masywu.

Nie licząc początkowego, asfaltowego odcinka, zielony szlak prowadzi nas cały czas przez las. Próżno szukać tu widoków czy choćby prześwitów. Podejście nie nastręcza większych trudności, jest raczej wyrównane i wygodne – no, przynajmniej jak na wyspiarskie standardy 🙂 Po około 1,5 godziny od startu docieramy na grzbiet masywu, gdzie znajduje się jedna z łopieńskich polan – Myconiówka. Miejsce, trzeba przyznać, urokliwe, choć widoków stąd nie uświadczymy. Jest za to miejsce na posiłek i krótki odpoczynek.

Do szczytu Łopienia stąd już niedaleko. Szlak prowadzi przez rozległą Polanę Jaworze, gdzie zaskakuje nas całkiem ładny widok w kierunku południowo-wschodnim. Okienko widokowe jest niewielkie, więc widoczne szczyty zmieniają się wraz z miejscem patrzenia. Na pierwszym planie możemy zobaczyć wzniesienia należące do zachodniej części Beskidu Wyspowego: Golców, Łyżkę i masyw Ostrej i Cichonia. Na dalszym brylują szczyty Beskidu Niskiego, między innymi Jaworze, Kozie Żebro a nawet Lackowa, oraz należący do Beskidu Sądeckiego Czarci Wierch.

Na najwyższy punkt masywu (960 m n.p.m. – podajemy za mapą Compassu z 2023 roku) docieramy po łącznie dwóch godzinach od rozpoczęcia wędrówki. Na miejsce odpoczynku obieramy jednak nie sam wierzchołek, a położony nieco niżej słynny Widny Zrąbek. To tu znajduje się ławeczka Ireny postawiona przez akcję Odkryj Beskid Wyspowy, a także krzyż upamiętniający wydarzenie beatyfikacji Jana Pawła II. Widok z tego miejsca jest wart swojej legendy – podziwiamy m.in. Ćwilin, Lubogoszcz i Śnieżnicę, a także szeroki widok na Gorce.

Do Dobrej schodzimy bez szlaku przez przysiółek Madziarówka. Niestety, ścieżki w tym miejscu są mocno zniszczone przez zrywkę. Stok jest w tym miejscu też bardziej stromy niż ten, którym wchodziliśmy. Na ostatnim, długim asfaltowym odcinku ponownie towarzyszy nam szlak zielony. Pętelkę zamykamy w Dobrej w łącznym czasie 3 godzin i 45 minut.

Do Łopienia chyba musimy się jeszcze przekonać. Być może to kwestia doboru trasy. Wpisujemy go na naszą listę miejsc do ponownych odwiedzin i liczymy na to, że polubimy się bardziej następnym razem 😂

🗺️ Mapa: https://mapa-turystyczna.pl/route/13vkf
📐 Długość trasy (wg mapy): 9,2 km
😰 Suma podejść (wg mapy): 508 m
🕓 Szacowany czas (wg mapy): 3 g 10 min
🚶 Nasz czas przejścia: 3 g 45 min

Często słyszymy od naszych znajomych, że wrzesień to miesiąc gonitwy - nowy rok szkolny, w pracy trzeba nadrobić zadania rozwleczone w czasie wakacji… U nas jest podobnie. Do tego w tym roku doszła kapryśna pogoda, która nie zachęcała do wędrówek i powodowała tendencję do przeziębień… i tak wyszło, że grupa uderzeniowa Gór bez Kondycji skurczyła się do jednej osoby. By reszta nie straciła cennych nowych doświadczeń, wybór celu samotnej eskapady padł na miejsce już przez nas odwiedzone. Jeśli śledzicie nasze wpisy (zachęcamy i dziękujemy!), mogliście przeczytać opis wejścia na trzeci najwyższy szczyt Beskidu Wyspowego z Półrzeczek. Było to prawie równo rok temu i do tej pory wspominamy z zachwytem tamte późnojesienne widoki. Nie mogło być więc inaczej: klamka zapadła, decyzja podjęta – wystarczy tylko spakować plecak i w drogę!

W Lubomierzu najlepiej zaparkować w centrum miejscowości: niedaleko kościoła, przy sklepie spożywczym. Na Jasień dotrzeć stąd można na dwa sposoby: kombinacją czarnego i zielonego szlaku, lub drogą do przełęczy Przysłopek i dalej szlakiem żółtym. Ja na podejście wybieram ten drugi wariant, głównie ze względu na bardziej wyrównany profil, lecz także by zminimalizować ilość asfaltu w końcowym etapie wędrówki.

Początkowo idziemy łagodnie wznoszącą się główną drogą w kierunku na Lubomierz Rzeki, ale już po kilkunastu minutach docieramy do łuku, gdzie odbijamy w lewo. Mniejsza, asfaltowa dróżka pnie się już zdecydowanie bardziej stromo. Można z niej podziwiać, między innymi, łatwo rozpoznawalny dzięki wieży Gorc, a także panoramę Lubomierza na tle pasma Babiej Góry 🤩 Po drodze bez większego wysiłku, nie schodząc prawie w ogóle z trasy, udaje mi się też uzbierać całkiem pokaźną reklamówkę grzybów 😁

Na przełęcz Przysłopek docieramy po około 50 minutach wędrówki. Trzeba uważać, by nie przeoczyć tego miejsca – tabliczka jest nieco ukryta w zaroślach, a wejście na żółty szlak idąc od strony Lubomierza niezbyt intuicyjne. Odpoczynek warto odłożyć nieco i podejść żółtym szlakiem ponad przełęcz – z górnej części polany rozciąga się wspaniała panorama Gorców i nie tylko: z Wielkim Wierchem i Kiczorą Kamienicką po lewej, przez Gorc, Gorc Troszacki i Kudłoń, a zamknięta charakterystyczną sylwetką Babiej. Spędzam tu niezłą chwilkę, ciesząc się ciszą i pięknem tego miejsca.

Odtąd aż do samego Jasienia podążamy szlakiem żółtym. Prowadząca w większości przez las droga jest przyjemna i niezbyt męcząca, mimo tego, że metrów w pionie do pokonania jest niemało. W około połowie, pół godziny wędrówki od przełęczy, stajemy pod tabliczką mało wybitnego szczytu Miznówka (968 m n.p.m.), który wlicza się do odznaki “102 Wyspy”. Na Jasieniu (1062 m n.p.m.) stawiam się po łącznie godzinie i 40 minutach, i od razu udaję się w dalszą drogę żółtym szlakiem, bo kilkaset metrów dalej zaczyna się jedno z najbardziej malowniczych miejsc w Beskidzie Wyspowym – Polana Skalne.

Już u wejścia raczy nas wspaniały widok na Mogielicę, a dalej jest tylko piękniej. Szeroka panorama Beskidu Wyspowego, Sądeckiego, Gorców i Tatr to wizytówka tego miejsca. Uroku dodaje jej klimatyczna bacówka. Widoki najlepiej podziwiać z ławeczki akcji Odkryj Beskid Wyspowy na Kutrzycy, tuż przy samym końcu polany. To idealne miejsce na regenerację i kontemplację piękna przyrody!

Drogę powrotną rozpoczynamy od ponownego wejścia na Jasień, skąd kierujemy się zielonym szlakiem ku Polanie Łąki. Tam czeka nas niemała i, przyznajmy, niezbyt przyjemna niespodzianka, bo oto w tym dziewiczym dotąd miejscu wyrosła… ogrodzona buda, która mocno psuje klimat jednej z najpiękniejszych polan Beskidu Wyspowego. Co nie zmienia faktu, że widoki stąd są zachwycające i nadal można złapać niejeden piękny kadr. Oprócz świetnej panoramy Beskidów, udaje mi się też ustrzelić daleki widok na Małą Fatrę 😎

Zejście kontynuujemy zielonym szlakiem w kierunku Polany Folwarcznej. Warto uważać na znaki, bo szlak prowadzi tu mniejszą ścieżką. Na Polanie Folwarcznej zmieniamy kolor szlaku na czarny. Według znaków czas zejścia do Lubomierza to 40 minut, ale mi zajmuje to 10 minut więcej. W sumie często zdarza nam się, że nie wyrabiamy się w czasach zejść – może to kwestia techniki lub ogólnego zmęczenia? Ostatecznie pętelkę zamykam w całkowitym czasie 3 godzin i 40 minut, a więc bardzo przyzwoicie jak na pokonany dystans.

Szlaki w okolicach Jasienia to sama frajda dla osób ceniących kontakt z naturą, bez tłumów i zgiełku. Jeśli potrzebujecie zielonego resetu – szczerze polecamy!

🗺️ Mapa: https://mapa-turystyczna.pl/route/11fa2
📐 Długość trasy (wg mapy): 12,7 km
😰 Suma podejść (wg mapy): 557 m
🕓 Szacowany czas (wg mapy): 4 g 10 min
🚶 Nasz czas przejścia: 3 g 40 min
️🏅 Pkt. GOT: 17

Klasyczną, bo starsza część Gór Bez Kondycji miała okazję już kilkukrotnie przebyć ją w wieku młodocianym. To jest jednak ten rodzaj szlaku, który nigdy się nie nudzi, bo ma do zaoferowania prawdziwe, niepodrabiane i oryginalne piękno. W takie miejsca wraca się z przyjemnością i zabiera się w nie swoich bliskich, by dzielić się z nimi dobrymi emocjami.

Wyruszamy, jak zawsze o poranku, ze Starego Sioła (obecnie część Wetliny, aczkolwiek autor pamięta jeszcze czasy, gdy przy wjeździe stała zielona tabliczka z nazwą tej “dzielnicy”). Żółty szlak prowadzi nas w kierunku północnym ku Przełęczy im. Mieczysława Orłowicza. Po około 20 minutach przekraczamy granicę lasu i stajemy przy punkcie kasowym Bieszczadzkiego Parku Narodowego. Domek jest szczelnie zamknięty, ale na szczęście nieobce nam nowoczesne technologie, więc bilety kupujemy przy pomocy telefonu.

Podejście na przełęcz nie jest zbyt wymagające i przeciętnej kondycji piechur (czyli my) ma szansę sobie z nim poradzić. Czasami tylko trochę łyso, gdy mówisz “cześć” wyprzedzającemu cię profesjonalnemu wspinaczowi, który bez widocznego wysiłku idzie dwa razy szybciej od ciebie, a twój głos jest brzmi tak, jakbyś jedną nogą był w grobie. Niech to Was jednak nie zatrzyma – taki wstyd to nie wstyd: to bezkondycyjne ryzyko zawodowe! A jeśli się wahacie, to mamy dla Was dobrą wiadomość: na szlaku występują liczne sztuczne ułatwienia. Nie, nie chodzi o łańcuchy i klamry 😉 tylko o wszelakiej maści drewniane mostki, schodki i poręcze, w większości mocno leciwe i raczej utrudniające niż ułatwiające wędrówkę. Pokonanie niektórych zahacza wręcz o ekwilibrystykę. Ot, swoista bieszczadzka “via lignea” 🤪

Kończmy jednak te językowe zabawy, bo oto wychodzimy ponad granicę lasu i naszym oczom ukazuje się iście anielski widok na łąki, które nie mają sobie równych w polskim krajobrazie. Bieszczadzkie połoniny majestatycznie falują na wietrze i mienią się ciepłymi barwami dojrzałych traw i gałązek borówki brusznicy. A jeśli o wietrze mowa, to warto nadmienić, że gdy wyruszaliśmy ze Starego Sioła, stary cap rzekł do młodego koźlęcia: “wspomnisz moje słowa dziecko, azaliż jeśli tu wieje, to na górze będzie … (i w tym miejscu następuje niecenzuralne słowo, nienadające się do umieszczenia w tymże zapisie)”. I takoż właśnie się okazało, co cap zapisuje sobie jako oznakę swojej z trudem nabytej życiowej mądrości 😅

Żartów dość, bo odtąd wędrówka zmienia się w całkiem poważną walkę o przetrwanie. No dobrze, może nie przetrwanie w sensie pozostania przy życiu, ale na pewno pozostania na wetlińskiej grani. Na przełęczy Orłowicza (1099 m n.p.m.) stajemy o 8:10, a więc po około godzinie i 15 minutach od startu i odtąd poruszamy się w kierunku wschodnim szlakiem koloru czerwonego – Głównym Szlakiem Beskidzkim. Za następny cel stawiamy sobie najwyższy szczyt w paśmie Połoniny Wetlińskiej: Osadzki Wierch. Wiejący z południa na północ wicher stawia sobie natomiast za cel przenieść nas w dolinę górnego Sanu, a przynajmniej porządnie przeczyścić nasze prawe uszy.

To oczywiście nie ma żadnego znaczenia, bo widoki, które towarzyszą naszej wędrówce są zachwycające. Za sobą zostawiamy rozłożystą kopułę Smereka, a przed nami rysują się garby Roha, Osadzkiego i Hnatowego Berda. Wędrówka połoniną, wbrew powszechnemu mniemaniu, nie jest wcale chodzeniem po płaskim: początkowo tracimy nieco wysokości, by po przeciśnięciu się przez miniaturowe krzewinki dorzucić kilka metrów przewyższenia na podejściu pod najwyższy punkt dzisiejszej wędrówki. Jak to w życiu, można powiedzieć, zapożyczając z angielska: ups and downs…

Na Osadzki Wierch (1253 m n.p.m.) wchodzimy równo godzinę od opuszczenia przełęczy Orłowicza i zgodnie uznajemy, że jest on przyzwoicie bezkompromisowy: nie tylko najwyższy, wieje również najbardziej. Jeśli w tej chwili żałujemy decyzji o anonimowym pisaniu, to tylko dlatego, że nie możemy Wam pokazać naszych wymyślnych fryzur, które spokojnie mogłyby stanowić inspirację dla nowego nurtu nature-friendly w modzie i nie ustępują niczym słynnemu wzornictwu lat osiemdziesiątych. Nie widok naszego uczesania jest tu jednak istotny, lecz widoki, które z Osadzkiego nam się otwierają. Na pierwszym planie mamy oczywiście wschodni wierzchołek Połoniny Wetlińskiej, którego nie da się pomylić z żadnym innym miejscem, ze względu na charakterystyczną, pocztówkową chatkę. Tuż za nim – wielbłądzi grzbiet Połoniny Caryńskiej, który skutecznie udaje najwyższy w towarzystwie. A towarzystwo ma zacne, zaraz za nim widzimy bowiem charakterystyczne siodło Tarnicy, a następnie znajdujące się już w Ukrainie: Bieszczady Wschodnie z ich najwyższym szczytem – Pikujem, Połoninę Borżawską oraz Ostrą Horę. Wprawne oko wypatrzy również bardzo odległe (ponad 100 km) i przez to słabo widoczne pasmo Gorganów.

Tymczasem wiatr nie odpuszcza, więc my odpuszczamy nasze zachwyty i kierujemy się ku znacznie spokojniejszym wodom, a nasza przystań wydaje się być tuż-tuż, na wyciągnięcie ręki. Złudzenie to jednak, niczym fatamorgana, bo nasze zmęczone nogi muszą nas nieść jeszcze ponad dwa kilometry, nim zawitamy w gościnne progi schroniska. Na szczęście po zejściu z Osadzkiego wiatr nam nieco odpuszcza, możemy więc nadrobić zaległości w podziwianiu panoramy w kierunku południowym. A jest na co patrzeć, bo oprócz łysawego wierzchołka Wielkiej Rawki mamy tu wspaniały, szeroki widok na pasmo graniczne (Krzemieniec, Rabia Skała, Duże Jasło), a wprawne oko dostrzeże także na horyzoncie wzniesienia należące do słowackiego Wyhorlatu.

Ostatecznie do Schronu BdPN na Połoninie Wetlińskiej, czyli popularnej Chatki Puchatka w wersji 2.0, docieramy o 9:40, a więc po niecałych 3 godzinach marszu. Dookoła budynku i w jego wnętrzu nawet o tak wczesnej godzinie jest już sporo turystów, zdecydowanie więcej niż kilka dusz, które spotkaliśmy do tej pory na szlaku. Dajemy odpocząć naszym nogom i na dłuższą chwilę zajmujemy jeden ze stolików, uzupełniając kalorie i racząc się gorącą herbatą zakupioną w bufecie. Nie zapominamy o przybiciu pieczątki w książeczce GOT, nabywamy również całkiem ładny pamiątkowy chatkowy magnes na lodówkę.

W końcu jednak musimy wychylić nasze zmierzwione wiatrem czupryny ze schroniskowego zacisza i udać się w drogę powrotną. Ostatni rzut oka na bieszczadzkie panoramy i wyruszamy szerokim jak autostrada żółtym szlakiem w kierunku Przełęczy Wyżnej. Oj, jak różne jest to miejsce od żółtego szlaku, którym wchodziliśmy od Starego Sioła. Spuśćmy zasłonę milczenia na pewne szeroko w internecie komentowane aspekty związane z poruszaniem się tym popularnym odcinkiem… Dość, że wytrzymaliśmy wystarczająco długo, by odbić na czarny szlak w kierunku kampingu Górna Wetlinka.

Na tym etapie mamy już lekko ponad 11 kilometrów w nogach, więc coraz bardziej daje znać o sobie zmęczenie. Ostatecznie po kolejnych 3 kilometrach i łącznym czasie 4 godzin wędrówki docieramy do przystanku przy głównej drodze, popularnej “wielkiej pętli bieszczadzkiej”. Do Starego Sioła wracamy busem, który udaje nam się złapać po kilkunastu minutach oczekiwania. Serdecznie pozdrawiamy miłego Pana Kierowcę! Odwiedzamy jeszcze pomnik Majstra Biedy i żegnamy się z połoninami. Wrócimy w nie na pewno jeszcze nie raz!

🗺️ Mapa: https://mapa-turystyczna.pl/route/3yuqd
📐 Długość trasy (wg mapy): 14 km
😰 Suma podejść (wg mapy): 754 m
🕓 Szacowany czas (wg mapy): 4 g 50 min
🚶 Nasz czas przejścia: 4 g 15 min

Z parkowaniem nie kombinujemy i udajemy się na polanę Trusiówka. To jeden z lepszych punktów wypadowych we wschodniej części Gorców, z obszernym parkingiem oraz chatką, w której można zakupić bilety do Gorczańskiego Parku Narodowego. Dla GOT-owców znajdzie się też i pieczątka. Na szlak wyruszamy jak zawsze z rana – start o 8:00.

Niebieski szlak prowadzi nas asfaltową drogą wzdłuż malowniczej doliny Kamienicy. Po około 20 minutach docieramy do Papieżówki – miejsca związanego z postacią Karola Wojtyły, który jako biskup krakowski mieszkał w tutejszym szałasie przez dwa tygodnie w 1976 roku.

Kontynuujemy wędrówkę szlakiem niebieskim w kierunku przełęczy Borek. Po około 30 kolejnych minutach zmieniamy kolor szlaku na zielony i kierujemy się ku Gorcowi Troszackiemu. Podejście jest przyjemne, wręcz spacerowe – prawie nie wymaga wysiłku, przez co nawet nie czujemy, że zdobywamy kolejne metry w pionie. Przechodzimy przez klimatyczną Polanę Stawieniec z całkiem ładnym widokiem na Gorc. Następnie wchodzimy na teren wiatrołomów, skąd rozpościerają się pierwsze w tym dniu panoramy.

Na Gorcu Troszackim meldujemy się o 9:35, a więc nieco ponad 1,5 godziny od startu. To dobre miejsce na posiłek i zachwycanie się widokami, zarówno w kierunku południowym (Beskid Sądecki, Tatry), jak i północnym (Beskid Wyspowy). Szczególnie ładnie prezentuje się Mogielica z Polaną Stumorgową, widzimy również charakterystyczną łysinkę Ćwilina i długie Pasmo Łososińskie.

Na Kudłoń stąd już przysłowiowy “rzut beretem”. Idziemy szlakiem żółtym w kierunku na Turbacz. Na sam szczyt odbijamy na chwilę na szlak czarny. Wierzchołek jest zalesiony, więc pozostaje nam jedynie satysfakcja z osiągnięcia niebagatelnej wysokości 1276 m. n.p.m. 🤩

By zrekompensować nieco ten brak widoków i jeszcze trochę nasycić oczy gorczańskim pięknem, wydłużamy naszą wędrówkę do polany Pustak. Na najdalszym punkcie naszej wyprawy stawiamy się o 10:20. Nasze widokowe oczekiwania są tu w pełni zaspokojone – panorama z Jaworzyną Kamienicką i Turbaczem jest niezwykle malownicza.

Pogarszająca się pogoda przynagla nas niestety do powrotu. Wracamy po swoich śladach szlakiem żółtym w kierunku przełęczy Przysłop. Powrót jest długi i zaskakująco męczący, w porównaniu do podejścia. Nieco współczujemy mijanym wędrowcom, którzy stromą i wąską ścieżką wspinają się na Gorc Troszacki od polany Adamówki. Po około 50 minutach docieramy na Polanę Podskały, ze szczególnie ładną panoramą Gorca i klimatycznymi bacówkami.

Stąd można odbić już bezpośrednio na Trusiówkę, my mijamy jednak to odejście i kontynuujemy wędrówkę żółtym szlakiem przez polanę Jaworzynka. Za polaną skręcamy w prawo w zielono znakowaną ścieżkę edukacyjną “Dolina Gorcowego Potoku”. Wyprawę kończymy kilka minut po 12:00, cała trasa zajmuje nam więc nieco ponad 4 godziny.

Podsumowując: naprawdę warto odwiedzić ten rejon Gorców. Jest pięknie, z klimatem i widokami. Trasa jest dla każdego, a jeśli chcecie wybrać z niej esencję, to polecamy pominąć wejście na Kudłoń i Pustak i wybrać krótsze zejście z Podskał do Trusiówki – wg szybkich obliczeń, całość można wtedy spokojnie zamknąć w około 3 godziny. Do zobaczenia na szlakach!

🗺️ Mapa: https://mapa-turystyczna.pl/route/1n26w
📐 Długość trasy (wg mapy): 14,4 km
😰 Suma podejść (wg mapy): 678 m
🕓 Szacowany czas (wg mapy): 5 g 0 min
🚶 Nasz czas przejścia: 4 g 10 min

Gdzie to jest? – zapytacie, i wcale się Wam nie dziwimy, bo sami pierwszy raz o tych górach usłyszeliśmy, gdy zatrzymaliśmy się w nich na jeden z naszych wakacyjnych slowtravelowych noclegów. Z czeskich gór kojarzymy w zasadzie głównie część sudecką (Karkonosze i Jesioniki) oraz Beskid Morawsko-Śląski. Tymczasem na terenie naszych południowych sąsiadów znajduje się również sporo innych, mniej znanych górskich regionów. Góry Hostyńskie położone są na północ od Żlinu i są jednym z najdalej na zachód wysuniętych pasm w Karpatach.

Startujemy z parkingu na przełęczy pod Trojákiem, przez którą przebiega droga z Vsetína do Bystřic pod Hostýnem. Parkowanie jest bezproblemowe – ta okolica to spore centrum sportów zimowych. Wyruszamy w kierunku wschodnim zielonym szlakiem turystycznym. Trasa jest prawie w całości asfaltowa i nie zawiera znaczących przewyższeń.

Pierwszym i zarazem głównym punktem naszego spaceru jest wieża widokowa Maruška. Jest to niewielka budowla, z której rozciąga się widok na okoliczne wzniesienia: pasmo Drastihlavy na południu, a w kierunku północnym na masyw Kelčský’ego Javorníka, najwyższego szczytu Gór Hostyńskich. My mieliśmy dodatkowo szczęście podziwiać te piękne panoramy upiększone zalegającą w dolinach poranną mgłą.

Po zejściu z wieży kontynuujemy wędrówkę w kierunku polany na Bludným. To również świetny, a co najważniejsze naturalny już punkt widokowy. Na ławeczce pod ogromną lipą można się naprawdę zrelaksować i podziwiać piękno przyrody. Dotarcie tu zajęło nam jedynie 50 minut.

Na Troják wracamy tą samą trasą.

Wnioski: było pięknie! Jeśli będziecie mieli okazję zawitać w tereny czeskiej Wołoszczyzny, to serdecznie polecamy wam zarówno tą krótką trasę, jak i inne atrakcje tej niezwykle ciekawej a mało znanej części sąsiadującego z Polską kraju.

🗺️ Mapa: https://mapy.com/s/pemenapepa
📐 Długość trasy (wg mapy): ok. 6,5 km
😰 Suma podejść (wg mapy): 160 m
🕓 Szacowany czas (wg mapy): 2 g 0 min
🚶 Nasz czas przejścia: 1 g 40 min

Obserwuj Góry Bez Kondycji aby otrzymywać więcej podobnych opisów!

Jeśli podobała Ci się nasza relacja, możesz zmotywować nas do pisania kolejnych, stawiając nam wirtualną kawę: https://buycoffee.to/gorybezkondycji lub subskrybować nas na Substacku.

Po ostatnim brnięciu w zaroślach na stokach Cuprówki mocno zastanawialiśmy się, czy nie lepiej tym razem przejść całą trasę jakimś wygodnym i szerokim znakowanym duktem. Jeden z ostatnich niezdobytych jeszcze przez nas tysięczników w Beskidzie Wyspowym przyzywał nas jednak na tyle mocno, że po prostu musieliśmy wybrać jedną z trzech tras z naszych pętelkowych planach. Zapinamy więc pasy, włączamy nawigację i wpisujemy nazwę miejscowości: Kicznia.

Już sam dojazd zapewnia widokowe atrakcje: na trasie z Tymbarku do Zalesia podziwiamy masyw Mogielicy, a zjeżdżając z Przełęczy Słopnickiej – uwieńczoną wieżą widokową prawie pionową ścianę Modyni, która wydaje się tu być wręcz na wyciągnięcie ręki. W Zalesiu skręcamy w lewo i kierujemy się ku Kiczni przez przełęcz Cisowy Dział. Wąską szosę i niebezpieczne zakręty wynagradzają super widoki, ale o tym jeszcze będzie 🙂 Tymczasem parkujemy nasz wehikuł w okolicach kiczańskiego kościoła i wyruszamy na nasze dzisiejsze wyzwanie. Jest 8:30, a do pokonania mamy, według mapy, ponad 14 km dystansu i prawie 700 metrów podejścia – nie byle co, jak na nasze “bezkondycyjne” możliwości…

Pierwszym naszym celem jest Klończyk: jedno ze wzniesień długiego, południowo-wschodniego ramienia Modyni. Na początku poruszamy się bez znaków asfaltem w kierunku północnym. Po minięciu budynku OSP skręcamy w prawo i wzdłuż pól pokonujemy pierwsze niezbyt strome metry podejścia. Asfaltu na szczęście nie ma dużo - już po około 20 minutach w miejscu, gdzie droga łagodnym łukiem skręca w prawo, odbijamy na dobrze widoczną leśną ścieżkę. Ścieżkę, która, jak to czasami bywa, dość szybko zanika, nie pozostawiając nam innej możliwości niż kierowanie się dalej intuicją i niezawodną (choć akurat w tym miejscu zdecydowanie warto ją mieć w wersji offline!) cyfrową mapą z GPS-em. Wybór drogi miejscami jest mocno nieoczywisty i kilka razy musimy korygować naszą trasę. Ostatecznie po nieco ponad godzinnym podejściu docieramy na położoną u szczytu malowniczą polankę. Klończyk (812 m. n.p.m.) raczy nas więc nie tylko tabliczką, ale też całkiem ładną panoramą Gorców (Gorc, Kudłoń) a gdy przejdziemy nieco dalej w głąb polany, widzimy też wystające znad wierzchołków drzew tatrzańskie turnie.

W dalszą wędrówkę wyruszamy szeroką leśną drogą w kierunku zachodnim. To zdecydowanie najprzyjemniejszy odcinek trasy, łagodnie prowadzący nas wśród drzew ku kolejnemu wzniesieniu, które wlicza się do odznaki “102 Wyspy”. By stanąć pod tabliczką, a nawet dwoma 🙂 na Jasieńczyku, musimy na chwilę odbić w prawo. Co do wysokości wzniesienia, wydaje się że 860 m. n.p.m. jest tą właściwą – taka podana jest nie tylko na tabliczce akcji Odkryj Beskid Wyspowy, ale też na mapie Compassu z 2023 roku. Sam szczyt jest zalesiony, więc długo na nim nie pozostajemy i wracamy po swoich śladach do głównej drogi.

Od tego miejsca nasza trasa zmienia swój charakter z leśno-rekreacyjnego na zdecydowanie-widokowy. Z nieodległej polany na stokach Jasieńczyka otwiera się piękna panorama Gorców (z charakterystyczną wieżą na Lubaniu) i Tatr, a dalej także Pienin (Trzy Korony) i Beskidu Sądeckiego (z Radziejową).

Podobne, choć odrobinę już ograniczone stokiem Małej Modyni widoki roztaczają się z przełęczy Cisowy Dział, na którą docieramy po łącznie 2 godzinach wędrówki. Otwiera się tu również panorama w kierunku północnym – na zalesione szczyty pasma Cichonia, Ostrej i Jeżowej Wody. Ławeczki pod krzyżem to dobre miejsce na dłuższy postój i regenerację przed finalnym podejściem na Modyń.

W kierunku szczytu poruszamy się odtąd znanym już nam z wyprawy na Sałasz długodystansowym szlakiem niebieskim. Po osiągnięciu granicy lasu podejście robi się strome: na odcinku 0,5 km mamy do pokonania 100 m przewyższenia. No ale w końcu jesteśmy w Beskidzie Wyspowym, niczego innego nie można się było spodziewać, prawda? 😉 Po tym krótkim, acz intensywnym doznaniu czeka nas już tylko kilka kroków do naszego dzisiejszego celu.

Na Modyń (1028 m n.p.m.) docieramy ok. 11.30 – 3 godziny od startu. Największą atrakcją tego miejsca jest popularna wieża widokowa, ale nie zapominamy też o tradycyjnym selfiku z wyspiarską tabliczką szczytową, a na zakochanych czeka tu dedykowana im ławeczka. Pozwalamy sobie z niej skorzystać, jako zdecydowanie zakochani w beskidzkich krajobrazach 🥰

Oczywiście wspinamy się też na wieżę, by podziwiać karpackie panoramy. Letnia pogoda i mocne oświetlenie o tej porze dnia sprawiły co prawda, że Tatry nie były zbyt dobrze widoczne, ale za to zachwycił nas widok na najwyższe partie Beskidu Wyspowego: Mogielicę z jej charakterystycznym czubem, Krzystonów, Jasień z niezapomnianą polaną Skalne, a także zaskakująco długie pasmo Łopienia. Na drugim planie dostrzegamy widlastą sylwetkę Śnieżnicy oraz Szczebel (ten to jest już chyba na każdym naszym zdjęciu), a między Wielkim Wierchem a Jasieniem rysuje się dumnie Babia Góra. Wszystkich pięknych widoków w innych kierunkach nie sposób tu opisać!

Chcąc nie chcąc, opuszczamy Modyń – droga powrotna zajmie nam jeszcze przynajmniej niebagatelne 2 godziny… Obieramy żółty szlak w kierunku na Łącko, który jest jednocześnie jedną z tras dojściowych GSBW. Uważamy by nie przeoczyć odejścia szlaku, które ze względu na prace leśne nie jest dobrze widoczne.

Zejście jest dość długie i raczej monotonne. Mijamy niewyróżniający się szczyt Małej Modyni, polankę z ładnym widokiem na Trzy Korony (i przyjemną ławeczką na wyciągnięcie zmęczonych zejściem nóg) i po około godzinie docieramy do zabudowań przysiółka Bukówki.

Dalej szlak prowadzi nas najpierw polami, a następnie betonowym traktem. Na lewo rozpościera się widok na odwiedzone już przez nas dziś pasmo Jasieńczyka i Klończyka. Mijamy znaki na nieodległą Skalicę – planujemy ją odwiedzić przy okazji innej z zaplanowanych tras, ale jeśli macie chęci i dość sił w nogach, to możecie powiększyć kolekcję “102 wysp” o jeszcze jeden szczyt. My zahaczamy zaś o jej nieodległą koleżankę – Piechówkę (623 m n.p.m.), gdzie docieramy krótkim, pozaszlakowym podejściem.

Ostatni etap naszej wędrówki to zejście bez znaków do Kiczni. Droga przez las, a następnie pola nie nastręcza większych trudności, choć wymaga pewnej uważności na rozwidleniach. Trasę domykamy po 5 godzinach i 20 minutach od startu, a przebyty dystans zdecydowanie czujemy w nogach! Czy było warto? Oczywiście! Czy polecamy? Jak najbardziej!

🗺️ Mapa: https://mapa-turystyczna.pl/route/3ivif
📐 Długość trasy (wg mapy): ok. 14,3 km
😰 Suma podejść (wg mapy): 689 m
🕓 Szacowany czas (wg mapy): 4 g 50 min
🚶 Nasz czas przejścia: 5 g 20 min
️🏅 Pkt. GOT: 22

Obserwuj Góry Bez Kondycji aby otrzymywać więcej podobnych opisów!

Jeśli podobała Ci się nasza relacja, możesz zmotywować nas do pisania kolejnych, stawiając nam wirtualną kawę: https://buycoffee.to/gorybezkondycji lub subskrybować nas na Substacku.

Wsiadamy więc w nasz prywatny prawie-teleporter i udajemy się na wschodnie rubieże Beskidu Wyspowego. Po kolei mijamy coraz mniej znane miejscowości: Bochnię, Nowy Wiśnicz, Żegocinę, Laskową… Wreszcie docieramy do niewielkiej wsi Jaworzna, położonej na północnych zboczach Pasma Łososińskiego. Głównym celem naszej wyprawy jest jego zachodnia kulminacja: Sałasz.

Wędrówkę rozpoczynamy o 8:45. Początkowo schodzimy nieco wzdłuż głównej drogi do mostku na Jaworzańskim Potoku, po czym odbijamy w lewo i dość stromym asfaltowym podejściem wychodzimy ponad dolinę. Na przewyższeniu cieszą nasze oczy szerokie widoki, między innymi na masyw Kamionnej i pasmo Łopuszy, a gdy się obrócimy, widzimy górujące nad Jaworzną trzy wierzchołki Cuprówki.

Po dojściu do linii lasu skręcamy w lewo w leśną ścieżkę i kontynuujemy już łagodniejsze podejście w poprzek stoku. Tak docieramy do prowadzącego z Przełęczy Widoma na Sałasz szlaku czarnego. Tu skręcamy w lewo i rozpoczynamy zasadnicze podejście na Korab – pierwszy ze zdobywanych przez nas dzisiaj szczytów. Towarzyszą nam odtąd również dodatkowe biało czerwone znaki, czarny szlak jest bowiem częścią Głownego Szlaku Beskidu Wyspowego. Szlak prowadzi nas częściowo asfaltem a częściowo przez las - należy uważać, by nie przeoczyć zejść. Jeśli zależy nam na widokach, to polanki i przecinki na stokach Koraba są ostatnim miejscem na naszej trasie, gdzie można je uwiecznić.

Na szczyt Koraba (727 m. n.p.m.) docieramy równo o 10:00, a więc po godzinie i 15 minutach od startu. Naszą uwagę zwraca pierwszy dziś świadek historii tych terenów: cmentarz z czasów I Wojny Światowej, na którym pochowano żołnierzy armii austriackiej.

Po krótkim odpoczynku kontynuujemy wędrówkę czarnym szlakiem w kierunku Sałasza. Podejście jest przyjemne: prowadzi w większości zalesionym, łagodnym trawersem stoku Sałasza Zachodniego. Na grani Pasma Łososińskiego dołącza niebieski długodystansowy szlak z Tarnowa na Wielki Rogacz (aż 194 kilometry!). Dopiero tu spotykamy pierwszych w tym dniu kilku turystów. Najwyższy punkt wyprawy, szczyt Sałasza (905 m. n.p.m.) zdobywamy o 10:45, a więc po 2 godzinach od startu.

Po odpoczynku i posileniu się na wyspiarskiej ławeczce (czy czyta nas jakiś Janusz?) wyruszamy w kierunku wschodnim granią Pasma Łososińskiego. Niedługo jednak schodzimy ze szlaku i kierujemy się w dół ku przełęczy Oślak. To jest ten moment, gdy warto odpalić mapę z GPS-em, bo końcowy etap wędrówki to już konkretna improwizacja 😅 Na malowniczo położonej przełęczy znajdujemy tablicę historyczną, informującą o działalności partyzantów z podziemia antykomunistycznego.

Przecinamy przełęcz i wspinamy się na najwyższy wierzchołek Cuprówki (793 m. n.p.m.) – bocznego odgałęzienia Pasma Łososińskiego. By dotrzeć do trzeciej już w tym dniu tabliczki szczytowej, wybieramy mniejszą i bardziej stromą z dwóch ścieżek. Po udokumentowaniu naszej obecności na szczycie wracamy “na azymut” do głównego traktu, prowadzącego równolegle do kolejnych wzniesień pasma. Warto zaznaczyć, że ścieżka ta nie jest pokazana na niektórych mapach. Po drodze spotykamy drogowskaz z napisem “Cuprówka”, który, wbrew intuicji, wskazuje drogę w kierunku przeciwnym do odwiedzonego przez nas głównego wierzchołka… Doprowadza nas jednak do kapliczki pod ostatnim z wierzchołków pasma, upamiętniającej żołnierzy walczących w tej okolicy z hitlerowskimi okupantami.

Jeśli do tej pory jeszcze się nie zgubiliście, a bardzo chcecie, to mamy dla Was dobrą wiadomość - ostatni fragment jest najbardziej dziki 😀 Od kapliczki kierujemy się w lewo niezbyt dobrze widoczną ścieżką i umiarkowanie stromym zejściem dochodzimy do wijącej się zboczem Cuprówki drogi gruntowej. Podążamy nią przez chwilę i, po minięciu ostrego zakrętu, zachęceni oznaczeniem na mapie w telefonie odbijamy w lewo na ledwie widoczną przecinkę. Jeśli kiedyś prowadziła tędy droga, to obecnie jest ona całkowicie zapomniana. Torujemy sobie przejście wśród pokrzyw, mijamy opuszczoną chałupkę, a to dopiero początek! Czeka nas jeszcze zejście prawie pionowym stokiem, przedzieranie się przez polankę porośniętą trawą po pas, a na koniec przeprawa przez potok. Bardziej dziko już być nie może! Ostatecznie wychodzimy na asfaltową drogę tuż nad jaworzańskim kościołem.

Naszą wędrówkę z przygodami kończymy o 12:55, a więc nieco ponad 4 godziny od startu. Na pewno była to najbardziej niestandardowa z naszych dotychczasowych wędrówek, ale zdecydowanie nie żałujemy! Wręcz przeciwnie – zachęcamy Was do takiego właśnie odkrywania nieznanych miejsc, które na długo pozostają w pamięci przez swoją unikatowość. A jeśli znacie godne polecenia zejście z Cuprówki do Jaworznej, to prosimy o informację w komentarzach 🙂

🗺️ Mapa: https://mapa-turystyczna.pl/route/3vgbq
📐 Długość trasy (wg mapy): ok. 11 km
😰 Suma podejść (wg mapy): 611 m
🕓 Szacowany czas (wg mapy): 3 g 40 min
🚶 Nasz czas przejścia: 4 g 10 min
️🏅 Pkt. GOT: 17

Obserwuj Góry Bez Kondycji aby otrzymywać więcej podobnych opisów!

Jeśli podobała Ci się nasza relacja, możesz zmotywować nas do pisania kolejnych, stawiając nam wirtualną kawę: https://buycoffee.to/gorybezkondycji lub subskrybować nas na Substacku.

Dla przypomnienia, wędrujemy po Beskidzie Wyspowym według naszego autorskiego planu “GSBW Bez Kondycji”, o którym więcej możecie przeczytać tutaj. Powinniśmy więc wyruszyć na Szczebel z Mszany Dolnej, nie czujemy się jednak (jeszcze!) na siłach by zmierzyć się z najsłynniejszym podejściem Beskidu Wyspowego 🙂 Na szczęście – jest alternatywa!

Tak więc udajemy się do miejscowości Lubień, znanej pewnie wszystkim, którzy choć raz mieli okazję podróżować Zakopianką. Miejsce startu zaskakujące nie jest, bo dojeżdżając do Lubnia doskonale widoczna jest górująca nad trasą szybkiego ruchu charakterystyczna, masywna sylwetka celu naszej wędrówki. Powiedzmy sobie szczerze i bez udawania – ten widok może przerażać! Odwrotu już jednak nie ma – zatrzymujemy się na parkingu za kościołem pw. św. Jana Chrzciciela, wiążemy solidnie buty i udajemy się w kierunku wschodnim. Tu początek ma czarny szlak Lubień - Lubogoszcz i to on zaprowadzi nas na szczyt Szczebla. Start: 8:15.

Początek trasy, choć nieprzyjemnie asfaltowy, specjalnie trudny nie jest. Za ostatnimi zabudowaniami szlak przechodzi w leśną ścieżkę i spokojnie doprowadza nas do obszernej polany z myśliwską kapliczką. Przejście tego odcinka zajęło nam 30 minut. Korzystamy z ławeczki na krótki odpoczynek oraz podziwiamy doskonale stąd widoczny masyw Lubogoszczy.

Po opuszczeniu polany rozpoczyna się pierwszy, najtrudniejszy etap podejścia – na Mały Szczebel. Do pokonania mamy bagatela 320 m w pionie na odcinku 1,5 km, co daje średnie (!) nachylenie na poziomie lekko ponad 20%. To sporo. Cóż, miało być “łatwiej”, a nie “łatwo” 😁 Przyznajemy, że podejście wyciska z nas siódme poty, zwłaszcza na odcinkach, gdzie nachylenie dochodzi do 40%, jest więc prawie pionowo! Pretekst na chwilę odpoczynku można znaleźć zaglądając do położonej przy szlaku jaskini Zimna Dziura. Ostatecznie na Mały Szczebel docieramy po godzinie wspinaczki i trochę ponad 1,5 h wędrówki łącznie.

Uzupełniamy płyny i łapiemy oddech na skalnych wychodniach, po czym kontynuujemy podejście na najwyższy Szczebel 😂 Mamy wrażenie że jest już łagodniej, a może po prostu się wprawiamy? Korzystamy też z okazji by odbić nieco w lewo ze szlaku tuż pod startowiskiem paralotni – warto, bo z tego miejsca możemy podziwiać bardzo szeroką panoramę, między innymi z najwyższym szczytem Beskidu Wyspowego – Mogielicą.

Na szczyt Szczebla jest stąd już rzut beretem. Podejście kończymy o 10:40, a więc 2,5 godziny od startu i oficjalnie zdobywamy po raz pierwszy 9-ty najwyższy szczyt z Korony Beskidu Wyspowego: 976 m n.p.m. Siadamy przy jednym z wielu dostępnych tu stołów (a wszystkim Markom polecamy zaczaić się na ławeczkę imienną!) i robimy dłuższy postój na zasłużony odpoczynek i posiłek. Podziwiamy też szczytowe widoki w kierunku północnym: doskonale widoczne są stąd wyspowe masywy Cietnia, Lubogoszcza, Śnieżnicy i Ćwilina.

Drogę powrotną do Lubnia wyznacza nam początkowo zielony szlak do Tenczyna i dalej Krzeczowa-Kiecki. Zejście jest łagodne, choć miejscami mocno błotniste. Uważamy też by w odpowiednim momencie skręcić w prawo na oznaczoną również zielonym kolorem ścieżkę spacerową, prowadzącą nas już bezpośrednio do Lubnia. Asfaltowa końcówka (nie polecamy w upale!) jest jak zawsze mocno męcząca, urozmaicona jednak całkiem ładnymi widokami na wzniesienia Beskidu Makowskiego.

Po przejściu pod Zakopianką maszerujemy przez Lubień i wreszcie z wdzięcznością witamy kościelną wieżę, która zwiastuje nam koniec wyprawy. Całą trasę o długości prawie 13 km kończymy około 12.45, a więc 4,5 godziny od startu. Zachęcamy Was do takiego aktywnego spędzenia czasu i serdecznie polecamy Szczebel oraz cały Beskid Wyspowy!

🗺️ Mapa: https://mapa-turystyczna.pl/route/3ina3
📐 Długość trasy (wg mapy): 11,7 km
😰 Suma podejść (wg mapy): 658 m
🕓 Szacowany czas (wg mapy): 4 g 0 min
🚶 Nasz czas przejścia: 4 g 30 min
️🏅 Pkt. GOT: 18

Obserwuj Góry Bez Kondycji aby otrzymywać więcej podobnych opisów!

Jeśli podobała Ci się nasza relacja, możesz zmotywować nas do pisania kolejnych, stawiając nam wirtualną kawę: https://buycoffee.to/gorybezkondycji lub subskrybować nas na Substacku.

A o to nie było wcale trudno… Chyba nikt nie przypuszczał, że wyruszając na wycieczkę w pogodny majówkowy poranek będziemy korzystać z jednego z niewielu ciepłych i pogodnych dni miesiąca maja AD 2025. Tym bardziej cieszymy się, że udało nam się zmobilizować i ruszyć zastane mięśnie. Szybka analiza możliwości czasowo-kondycyjnych – i padło na jeden z najbliższych Jaskini Smoka szczytów, czyli Kotoń (857 m. n.p.m.). Ci, co wjeżdżali kiedyś do Najpiękniejszego Grodu w Polsce od północy, mieli okazję zobaczyć szerokie pasmo Kotonia górujące nad zabytkami i blokowiskami. My mamy ten widok na codzień i – nie da się zaprzeczyć – długi czas korciło nas by Kotoń odwiedzić.

Wejść na górę można z wielu miejsc i na wiele sposobów. My zdecydowaliśmy się podjąć rękawicę i zdobyć szczyt “na raty” 🙂 tak, by wyprawa nie była zbyt krótka, a jednocześnie by odwiedzić punkty widokowe, których jest w okolicy sporo, ale akurat nie na wierzchołku. Mijamy więc Myślenice i parkujemy krążownik szos przy okazałej murowanej kapliczce na obrzeżach nieodległej Trzebuni. Znajdujemy tam znaki zielonego szlaku, który jest podwójnie interesujący: odwiedza trzy z głównych pasm Beskidu Makowskiego: Sularzowej, Kotonia i Stołowej Góry, a jednocześnie łączy dwa najbardziej znane Szlaki Beskidzkie: Mały i Główny.

Godzina startu: 8:40 (ach te majówkowe korki!) i kierujemy się na południe, początkowo stromą asfaltową drogą wśród gospodarstw, a następnie już łagodniej wzdłuż pól i sadów. Idziemy spokojnie i z respektem, bo mimo iż Kotoń do najwyższych szczytów nie należy, to już podejście szlakiem zielonym wcale banalne nie jest: w pierwszym etapie czeka nas nieco ponad 400 m przewyższenia. Główny cel naszej wędrówki jest świetnie widoczny na wprost, a gdy się obrócimy, możemy podziwiać wzniesienia długiego pasma Sularzowej i Babicy. Wprawne oko wypatrzy też na wschodnim horyzoncie masywną sylwetkę Uklejnej.

Po minięciu granicy lasu przez moment mamy wrażenie, że zostaliśmy oszukani: czy to aby na pewno nie jest kolejna klasyczna Wyspiarska wyrypa? Kotoń tanio skóry nie sprzedaje: takiego podejścia z ciągłym 20-30-procentowym nachyleniem nie powstydziłyby się poważniejsze szczyty. Na dodatek szlak usiany jest dużymi luźnymi kamieniami, co zdecydowanie nie ułatwia wędrówki. Nie poddajemy się i ostro walczymy, ale musimy przyznać, że zachodni wierzchołek masywu – Groń (773 m. n.p.m.) witamy ze sporą ulgą 😰 – najtrudniejszy etap już za nami! Dotarcie tu zajęło nam nieco ponad godzinę.

Groń jest węzłem szlaków: zielonego, czarnego i żółtego. Zachęceni obietnicą widoków, decydujemy się odbić na chwilę na ten ostatni w kierunku przeciwnym do naszego celu, a więc ku Koskowej Górze. Po paru minutach docieramy do Polany Jaworzyny, gdzie rozpościera się malownicza panorama w kierunku południowo-wschodnim. Główną rolę grają w niej szczyty Beskidu Wyspowego: Szczebel i Luboń Wielki oraz zamykająca ją z prawej zwalista kopuła Zembalowej. Na dalszym planie widzimy szczyty Gorców, m.in. Gorc i Kudłoń. Takie pejzaże to miód na nasze serca 😀

Po krótkim postoju na regenerację i posiłek udajemy się w dalszą trasę: początkowo wracamy po własnych śladach żółtym szlakiem, ale zamiast ku Groniu, kontynuujemy marsz leśną drogą w kierunku Zawadki. Wkrótce spotykamy też czarne znaki szlaku łącznikowego, ale zgubić się tu nie sposób. Warto natomiast od czasu do czasu zerkać w prawo – nad jedną z polan pięknie prezentują się szczyty Beskidu Żywieckiego, w tym oczywiście Królowa Beskidów – Babia Góra.

Cały czas poruszając się czarnym szlakiem, dochodzimy do zabudowań Zawadki. Skręcamy w lewo i przechodzimy przez tą malowniczo położoną wieś. Warto tu odwiedzić miejsce pamięci i zapoznać się z historią pacyfikacji wsi, dokonaną przez niemieckich nazistowskich okupantów w 1944 roku. Przy końcu miejscowości szlak skręca ponownie w lewo i prowadzi nas z powrotem ku grzbietowi Kotonia. Mijamy kolejne świadectwo historii – partyzancki krzyż, po czym wychodzimy na szeroką polanę. Obowiązkowo oglądamy się za siebie: ta panorama jest zdecydowanie perełką dzisiejszej trasy! Od lewej na pierwszym planie widzimy: Śnieżnicę, Lubogoszcz, Szczebel, Luboń Wielki i Zembalową. Na dalszym planie: Jasień, Gorc i Turbacz.

Niełatwo oderwać wzrok od takich widoków! W końcu jednak musimy się zebrać, bo przed nami wciąż finałowe wyzwanie – najwyższy punkt wędrówki: szczyt Kotonia. Po opuszczeniu polany czarny szlak skręca w leśną ścieżkę (trzeba uważać by nie przegapić tego miejsca!) i łagodnie prowadzi nas aż do połączenia ze szlakiem żółtym. Tu skręcamy w lewo i kontynuujemy spokojne podejście. Sam szczyt Kotonia położony jest niestety poza szlakiem – by do niego dojść, posługujemy się mapą w telefonie. Ścieżka ku szczytowi odbija od szlaku w lewo przy leśnym szlabanie i odtąd prowadzi nieco stromiej. Idąc nią odnajdujemy tabliczkę i z jej pomocą docieramy do celu. Na wierzchołek Kotonia (857 m n.p.m.) docieramy po łącznie 3 godzinach wędrówki. Szczyt należy do Korony Beskidu Myślenickiego, warto więc udokumentować zdobycie go fotografią z pięknym uśmiechem 🙂

Zejście początkowo prowadzimy “na czuja”, korzystając z dostępnych ścieżek, a zarazem wiedząc, że szlak żółty prowadzi równolegle na prawo od grani pasma. Tak docieramy do szerokiej, znakowanej “autostrady” i kierujemy się ku znanemu nam już zachodniemu wierzchołkowi Kotonia. Po drodze, zaintrygowani biało-czerwonymi oznaczeniami, odwiedzamy jeszcze kolejne miejsce pamięci AK.

Na Groniu domykamy pętelkę i ostatni odcinek przemierzamy po własnych śladach zielonym szlakiem. Kamienne zejście daje się mocno we znaki naszym zmęczonym stopom. Tym niemniej jednak pozytywnie zmęczeni, kończymy wędrówkę o 12:40, a więc 4 godziny od startu. I zostaje nam jeszcze druga połowa dnia na słodkie majówkowe lenistwo!

🗺️ Mapa: https://mapa-turystyczna.pl/route/3laqu
📐 Długość trasy: 12,8 km
😰 Suma podejść: 685 m
🕓 Szacowany czas (wg mapy): 4 g 30 min
🚶 Nasz czas przejścia: 4 g
️🏅 Pkt. GOT: 18

Obserwuj Góry Bez Kondycji aby otrzymywać więcej podobnych opisów!

Jeśli podobała Ci się nasza relacja, możesz zmotywować nas do pisania kolejnych, stawiając nam wirtualną kawę: https://buycoffee.to/gorybezkondycji lub subskrybować nas na Substacku.

W pierwotnym planie niedzielna wędrówka w drodze powrotnej z weekendowego wyjazdu miała za cel zupełnie inne miejsce i całkiem gdzie indziej, bo w Beskidzie Makowskim. Gdzie na pewno się jeszcze pojawimy, bo pomysł jest zacny. Zbieg okoliczności sprawił jednak, że ostatecznie padło na nieodległy masyw Lubonia. Znajduje się tam jedno z nielicznych w Beskidzie Wyspowym miejsc, gdzie w sposób naturalny (bez wieży) można podziwiać panoramę Tatr – czyli Polana Surówki, zwana również “Krzysiami”.

Najprostsza trasa ku polanie prowadzi niebieskim szlakiem z osiedla Mały Luboń w kierunku na Luboń Wielki. Co ciekawe jest to ten sam szlak, który był w naszych planach oryginalnych! Długodystansowy, świetnie wytyczony szlak Brzeźnica - Kacwin, prowadzący od Pogórza Wielickiego po Pogórze Spiskie, powinien być jednym ze znaków firmowych Małopolski. Odwiedza między innymi takie miejsca jak Lanckorona, Koskowa Góra, Groń w masywie Stołowej Góry, Luboń Wielki czy Turbacz. Creme de la creme!

Brzmi jak doby plan? No to pora go skomplikować 🙂 Jak pewnie już zauważyliście, Góry bez kondycji pętelkami stoją, znalazła się więc też w zapisanych mapach “pętelka surówkowa”. I tak oto o 13:15 spalinowy potwór zatrzymuje się na obszernym parkingu w centrum Tenczyna – miejscowości malowniczo wciśniętej między trzy góry: Zębalową, Szczebel i Luboń, co czyni z niej idealny punkt wypadowy w Beskid Wyspowy. Tu odnajdujemy znaki czerwonej ścieżki spacerowej, która doprowadzi nas do samego celu.

Początkowy odcinek wygodniej jednak jest przejść równolegle bez znaków, wzdłuż spokojniejszej drogi lokalnej prowadzącej nad potokiem Tenczynka. Po dołączeniu do znakowanej ścieżki odcinek jest trudny orientacyjnie i słabo oznaczony, warto posiłkować się mapą w telefonie. Łagodne podejście prowadzi polną drogą w kierunku masywu Lubonia. Po lewej dobrze widoczny jest maszt stacji nadawczej na Luboniu Wielkim, a gdy obrócimy się, możemy podziwiać piękną, szeroką panoramę ze Szczeblem i Zębalową.

Po nieco ponad pół godzinie intensywnego marszu docieramy do granicy lasu. To ostatnia okazja na podziwianie widoków na Beskid Wyspowy i Makowski: oprócz Zębalowej widzimy stąd też Stołową Górę, a między nimi, na tle Zakopianki – Syrkówkę i Koskową Górę.

I tu, razem z widokami, kończy się przyjemny spacerek, a rozpoczyna właściwe podejście. A raczej prawdziwa, konkretna wyrypa, w ulubionym stylu Beskidu Wyspowego… Do pokonania na odcinku 1,5 km mamy 300 m przewyższenia, a nachylenie terenu momentami przekracza 30%! Mozolnie zdobywając kolejne centymetry, obiecujemy sobie zawsze sprawdzać profil wysokościowy trasy przed wyruszeniem 😰 W szczytowych partiach, mimo temperatury wynoszącej 20 stopni, ścieżka dodatkowo pokryta jest lodem, co wymusza jej obejście. Ostatecznie na grzbiet masywu Lubonia docieramy o 14:40, a więc po ok. 50 minutach walki i prawie 1,5 godziny od startu.

Na skrzyżowaniu szlaków znajduje się krzyż oraz tablica, upamiętniające katastrofę słowackiego śmigłowca Mi-2 w 1985 roku. Wyprawę można przedłużyć udając się w lewo w kierunku na Luboń Wielki (niecała godzina marszu), my jednak udajemy się niebieskim szlakiem w prawo w kierunku na Luboń Mały.

Po kilku minutach docieramy do szerokiej i malowniczej Polany Surówki, skąd roztacza się panorama Tatr Wysokich i Podgórza Przedtatrzańskiego. Z jej zachodniego końca mamy też świetny widok na Luboń Wielki oraz Gorce. To oczywiście czas na zasłużony odpoczynek i zebranie sił przed drogą powrotną.

Początkowo zejście kontynuujemy szlakiem niebieskim, szybko jednak odbijamy w prawo na ścieżkę spacerową oznaczoną zielonym kolorem. Warto sprawdzać mapę z GPS-em by nie przegapić miejsca rozejścia, bo kierunkowskazów tu brak. Zielona trasa jest obiektywnie łagodniejsza niż czerwona, choć są też miejsca o znacznym nachyleniu terenu. Zejście przez bezlistny jeszcze bukowy las jest przyjemne i nie nastręcza jednak większych trudności. Ostatni asfaltowy odcinek przemierzamy wzdłuż potoku Krzeczówka. Pętlę domykamy kilka minut po 16.00, niecałe 3 godziny od startu.

Musimy otwarcie przyznać: ta trasa to pewnie nie jest najlepszy wybór na otwarcie sezonu turystycznego. Wymaga sporej ilości sił, które o tej porze roku są w deficycie 🙂 Prawdopodobnie przyjemniejszą opcją byłoby łagodniejsze podejście i powrót niebieskim szlakiem, na co zdecydowała się większość mijanych turystów. Trasa z Tenczyna ma jednak swój wyspowy klimat i piękne widoki na pierwszym etapie. Zdecydowanie polecamy ją na pogodny letni lub jesienny dzień. A na Polanę Surówki z pewnością jeszcze wrócimy!

🗺️ Mapa: https://mapa-turystyczna.pl/route/32zyi
📐 Długość trasy: 10,5 km
😰 Suma podejść: 500 m
🕓 Szacowany czas (wg mapy): 3 g 30 min
🚶 Nasz czas przejścia: 3 g
️🏅 Pkt. GOT: 16

Obserwuj Góry Bez Kondycji aby otrzymywać więcej podobnych opisów!

Jeśli podobała Ci się nasza relacja, możesz zmotywować nas do pisania kolejnych, stawiając nam wirtualną kawę: https://buycoffee.to/gorybezkondycji lub subskrybować nas na Substacku.

Dawno nie pisaliśmy, ale zapewniamy, że żyjemy 😉 Jakoś tak się złożyło, że z wielu różnych względów nie udaje nam się wybrać na wyprawę, choć niezmiennie za górami tęsknimy… Tym bardziej warto było złapać okazję, choć tym razem solo, a nie w naszym stałym bezkondycyjnym zespole. A więc – do meritum 😅

Jadąc wieczorem lub nocą, zauważyłem górującą nad Jordanowem oświetloną budowlę. Krótkie sprawdzenie internetu, i już wiadomo było, że wieża widokowa na Hajdówce to wręcz idealny cel na krótki spacer w dość mocno zapełnionym planie następnego dnia.

Samochodem można podjechać pod samą wieżę – znajduje się tam niewielki parking. Ja jednak wybrałem i zdecydowanie polecam spacer z jordanowskiego rynku. Trasa wg mapy zajmuje pół godziny, mnie udało się ją jednak przejść nieco żwawszym tempem w 15 minut. Po wyruszeniu kierujemy się ku budynkowi kościóła pw. Przenajświętszej Trójcy, a widząc mural na ścianie szkoły poświęcony bohaterom wojny obronnej 1939r. skręcamy w lewo w boczną uliczkę.

Dość stromo zchodzimy ku dolinie potoku Malejówka, by następnie równie stromym podejściem zdobyć utraconą wysokość. Nie sposób się tu zgubić, bo cel wędrówki widoczny jest doskonale. Idąc cały czas do góry, docieramy na szczyt wzniesienia, na którym stoi wieża.

Samą budowla jest drewniana, szeroka i ogólnie wzbudzająca zaufanie. Nie ma tu prześwitów, będzie więc bezpiecznym wyborem nawet dla osób bez tolerancji ekspozycji. Ze szczytu wieży rozpościerają się bogate widoki: w kierunku wschodnim na Beskid Wyspowy (Luboń Wielki) oraz Gorce z ich najwyższym szczytem – Turbaczem, w kierunku zachodnim – na Babią Górę i pasmo Policy, a przy dobrej pogodzie – na Tatry w kierunku południowym. Miejsce nie jest bardzo popularne, więc widokami można się delektować w spokoju.

Na parking wracamy po swoich śladach. Cała trasa, łącznie z podziwianiem widoków i robieniem zdjęć zajmuje ok. 45 minut, a idąc spokojniejszym tempem nie więcej niż godzinę. Takie aktywne spędzenie wolnej chwili to idealny sposób na naładowanie akumulatorów do kolejnych wyzwań i świetny zamiennik dla popołudniowej siesty. Serdecznie polecamy!

🗺️ Mapa: https://mapa-turystyczna.pl/route/30pih
📐 Długość trasy: 3 km
😰 Suma podejść: 124 m
🕓 Szacowany czas (wg mapy): 1 g
🚶 Nasz czas przejścia: 45 min
️🏅 Pkt. GOT: 3

Obserwuj Góry Bez Kondycji aby otrzymywać więcej podobnych opisów!

Jeśli podobała Ci się nasza relacja, możesz zmotywować nas do pisania kolejnych, stawiając nam wirtualną kawę: https://buycoffee.to/gorybezkondycji lub subskrybować nas na Substacku.

Beskid Śląski jest dla nas trudno osiągalny ze względu na niemałą odległość, która dzieli go od naszego gniazda rodowego. Zdecydowanie łatwiej jest nam zaplanować weekendową wycieczkę na Wyspy. Tym bardziej chcieliśmy wykorzystać nasz pobyt w Wiśle w czasie zimowych ferii na chociaż jeden wypad na szlak, nie chcąc jednocześnie tracić ani jednego dnia na stoku. Rozważaliśmy kilka opcji krótszych tras: na Kiczory, Soszów lub Trzy Kopce Wiślańskie, ale ostatecznie romantyzm przeważył nad rozsądkiem i zwyciężyła chęć odwiedzenia źródeł Wisły, o których położeniu obydwa pokolenia uczyły się w szkole.

Trasa, którą wybraliśmy to jedna z najkrótszych pętelek umożliwiających zdobycie Baraniej Góry, a mimo to jest dość długa, przynajmniej jak na nasze standardy. Aby pokonać ponad 18 kilometrów w zimowym terenie i zejść ze szlaku między 12 a 13-tą wstajemy więc dość wcześnie. Na punkt startowy: leśny parking Czarna Wisełka docieramy o 6:30. Tu zostawiamy samochód i rozpoczynamy naszą trasę od niezbyt atrakcyjnego odcinka poboczem szosy w kierunku Wisły-Czarne. Wschód słońca ma być dopiero za godzinę, więc przydaje się czołówka. Po około 20 minutach meldujemy się w miejscu, gdzie rozpoczyna swój bieg niebieski szlak Wisła-Czarne - Zwardoń.

Szlak niebieski prowadzi nas łagodnie w górę wzdłuż doliny Białej Wisełki. Po minięciu ostatnich zabudowań i parkingu wchodzimy na drogę zamkniętą dla ogólnodostępnego ruchu, która pokryta jest warstwą miękkiego śniegu. Dla lekkiej asekuracji przydają się kijki, na raczki jeszcze się nie decydujemy, dobra podeszwa wystarcza. Około 40-minutową wędrówkę żwawym tempem urozmaicają tablice ścieżki przyrodniczej Barania Góra, zwłaszcza te z komiksowymi perypetiami rodziny głuszców 🙂

Asfaltowy odcinek kończymy w miejscu, gdzie Potok Roztoczny wpada do Białej Wisełki. Przekraczamy mostek i udajemy się w kierunku na Kaskady Rodła – pierwszą atrakcję tego dnia. Na odcinku kilkuset metrów, tuż przy samym szlaku mijamy zespół malowniczych wodospadów, najwyżej położonych i chyba najbardziej znanych w Beskidzie Śląskim. Miejsce to jest bardzo widowiskowe i nie przegapiamy okazji do zrobienia kilku zdjęć!

Śniegu na trasie jest tu już sporo, ale na szczęście szlak jest udeptany. Po minięciu wodospadów i przejściu półkilometrowego łagodnego odcinka, w miejscu gdzie do Białej Wisełki uchodzi Potok Wątrobny rozpoczyna się już konkretne podejście. Tu decydujemy się na założenie raczków, które w połączeniu z kijkami zdecydowanie ułatwiają wędrówkę po stromym i miejscami oblodzonym zachodnim zboczu Baraniej Góry. Niebieskie znaki prowadzą trawersem, co znacznie ułatwia podejście, a na prześwitach daje możliwość oglądania pierwszych widoków na wybitne szczyty Beskidu Śląskiego: Skrzyczne, Zielony Kopiec, Malinów.

Zbliżając się do głównej grani odczuwamy pierwsze porywy mocnego wiatru, który z niezwykłą prędkością pędzi chmury nad celem naszej wyprawy. Całą jego siłę odczuwamy jednak dopiero na grani, gdzie nasz niebieski szlak dołącza do Głównego Szlaku Beskidzkiego. Chcielibyśmy powiedzieć, że zachwycamy się panoramą z tego miejsca, ale byłoby to zbyt naciągane – wiatr skutecznie motywuje nas do dalszej wędrówki. Dopiero oglądając zdjęcia w domowym zaciszu doceniamy fakt, że prezentuje się na nich nawet znajomy, odległy o prawie 80 km Lubomir. Prym w panoramie wiodą wzniesienia Beskidu Małego, w tym jego najwyższy szczyt – Czupel, zamyka ją zaś Skrzyczne z lewej a Babia Góra z prawej. Creme de la creme polskich Beskidów!

Na zwieńczony kamiennym obeliskiem i wieżą widokową szczyt Baraniej Góry docieramy o 9:40 – nieco ponad 3 godziny od startu. Smagani niemiłosiernym wiatrem nie zostajemy tu długo, choć widoki są zdecydowanie warte dłuższego podziwiania. Na zdjęciu uwieczniamy jeszcze panoramę praktycznie całego Beskidu Żywieckiego: od Policy, przez lekko przysnutą chmurami Babią Górę, Romankę, masyw Pilska, aż po Boraczy Wierch. Widoczność niestety nie pozwoliła na zaobserwowanie Tatr.

Spod szczytu Baraniej Góry kierujemy się Głównym Szlakiem Beskidzkim ku polanie Przysłop, gdzie zmarzniętych wędrowców czeka wreszcie dłuższa chwila odpoczynku i gorąca herbata. Na tym odcinku mijamy też pierwszych turystów tego dnia – o poranku w środku tygodnia i w środku zimy mała frekwencja nie jest jednak zaskoczeniem. Trochę żałujemy, że nie zrobiliśmy zdjęcia ze szlaku w kierunku południowym, jesteśmy jednak prawie pewni, że doskonale widoczne było postrzępione pasmo Małej Fatry. W schronisku PTTK na Przysłopie pod Baranią Górą zjawiamy się ok. 10.30.

Pokrzepieni ciepłym słodko-kwaśnym napojem i zaopatrzeni w pamiątkowy kubeczek oraz pieczątkowe potwierdzenia, kilka minut przed 11-tą wyruszamy w końcowy fragment wycieczki. Prowadzą nas początkowo czerwone znaki GSB, a następnie czarny szlak dojściowy, wyznaczony wzdłuż doliny Czarnej Wisełki. Na długim i momentami mocno oblodzonym zejściu jeszcze bardziej doceniamy pewność kroku i bezpieczeństwo, jakie zapewniają raczki oraz kijki. Absolutny must-have w zimowych warunkach!

Nasze zimowe kondycyjne wyzwanie z niezaprzeczalnie wysokimi walorami krajoznawczymi kończymy na parkingu Czarna Wisełka o 12.15, a więc 5 godzin i 45 minut od startu. Gdybyśmy mieli kiedyś powtórzyć naszą pierwszą trasę w Beskidzie Śląskim, chyba wybralibyśmy się jednak przy dobrej pogodzie w lecie i przeznaczyli na nią więcej czasu – tak by bez pośpiechu docenić piękno przyrody, usiąść na trawie i delektować się szerokimi panoramami polskich i słowackich szczytów. Barania Góra to zdecydowanie szczyt, który warto odwiedzić nie jeden raz!

🗺️ Mapa: https://mapa-turystyczna.pl/route/303hm
📐 Długość trasy: 19 km
😰 Suma podejść: 711 m
🕓 Szacowany czas (wg mapy): 5 g 45 min
🚶 Nasz czas przejścia: 5 g 45 min
️🏅 Pkt. GOT: 24

Obserwuj Góry Bez Kondycji aby otrzymywać więcej podobnych opisów!

Jeśli podobała Ci się nasza relacja, możesz zmotywować nas do pisania kolejnych, stawiając nam wirtualną kawę: https://buycoffee.to/gorybezkondycji lub subskrybować nas na Substacku.

Jak do tego doszło, wiemy: przejście ścieżką spacerową Szczawa - Kiczora Kamienicka - Szczawa mieliśmy w naszych zaplanowanych trasach już od pewnego czasu. Kiczora Kamienicka oraz Wielki Wierch, choć wg najnowszego podziału fizycznogeograficznego leżą w mezoregionie Gorców, wliczają się do odznaki “102 Wyspy” Beskidu Wyspowego (za należące do Beskidu Wyspowego uznawał je starszy podział wg prof. Jerzego Kondrackiego). Drugi motywator nadszedł na początku grudnia: na jednym z portali społecznościowych zobaczyliśmy informację o obchodach 80-tej rocznicy zrzutów alianckich dla 1 PSP AK na Polankach w Szczawie. Nie mogło nas tam zabraknąć!

Zazwyczaj nie planujemy konkretnej godziny zakończenia wędrówki, tym razem jednak było inaczej: uroczystości rozpoczynały się w niedzielne południe, 29 grudnia. Jak dowiedzieliśmy się – data nieprzypadkowa, bo właśnie w nocy z 28 na 29 grudnia 1944 roku Polanki były celem ostatniej operacji zrzutowej na polskich terenach w czasie II Wojny Światowej. Pobudka o 5.00, krótkie przygotowanie i jeszcze przed świtem wyruszamy w podróż, jako że droga do Szczawy do krótkich nie należy. Po niecałych dwóch godzinach docieramy do pięknie położonej miejscowości uzdrowiskowej, mijamy kościół i zatrzymujemy się na parkingu wyznaczonym wzdłuż bocznej ulicy. Tędy właśnie przebiega ścieżka spacerowa oznaczona biało-czerwono – wymowny symbol w tym dniu!

Marsz rozpoczynamy kilka minut przed 8.00 i od razu narzucamy sobie dość żwawe tempo by się rozgrzać: jest zdecydowanie rześko 🥶 Motywuje nas zjawisko inwersji – obietnica wyższej temperatury na górze, a także urocza dolina potoku Głębieniec. Na początkowym odcinku towarzyszą nam również czarne znaki szlaku łącznikowego ze Szczawy na Nową Polanę. Mijamy wodospad na Głębieńcu oraz ujęcie wód mineralnych, a nieco dalej widzimy biało-czerwony maszt nadajnika pod Kiczorą Kamienicką – jeden z naszych dzisiejszych celów.

Po około 20 minutach marszu ścieżka spacerowa odłącza się od czarnego szlaku w prawo i dalej prowadzi nas żartobliwie nazwaną “Aleją rozedmy płuc” 🙂 a następnie drogą leśną Szałasie.

Asfaltowy odcinek prowadzący przez las reglowy jest momentami stromy i śliski. Po około godzinie od startu wychodzimy na polanę z ludową kapliczką, skąd otwierają się pierwsze widoki: na Gorc (z charakterystyczną wieżą), a nieco dalej, gdy spojrzymy za plecy, na zwalistą sylwetkę Modyni.

Kilometrowy odcinek prowadzący podkamienickimi polanami przebywamy w iście żółwim tempie, co chwilę zatrzymując się by uwiecznić wspaniałe widoki: panoramy ze szczytami Beskidu Wyspowego, Beskidu Sądeckiego i Pienin, a na samym końcu widok na Gorc Troszacki i Kudłoń. Zdecydowanie czuć gorczański klimat tego miejsca.

Ścieżka spacerowa skręca tu w prawo (uwaga: brak znaków!) i znów prowadzi nas przez las, dając odpocząć od widoków i przygotowując nas na kolejne. Na polanę pod Kiczorą Kamienicką, z charakterystycznym masztem, docieramy kilka minut przed 10.00, a więc po 2 godzinach od startu. Jest tu sporo miejsca na odpoczynek, w tym ławeczka Wioletty, którą niestrudzeni osadnicy z akcji Odkryj Beskid Wyspowy zaanektowali ten fragment Gorców 😉

Widoki z ławeczki są piękne, ale po pełną panoramę warto zejść w nieco niższe partie polany. Widok jest absolutnie oszałamiający! Obejmuje sporą część Beskidów Zachodnich i takie szczyty jak: Cichoń, Ostra, Modyń (Beskid Wyspowy), Jaworze, Kozie Żebro (Beskid Niski), Jaworzyna Krynicka, Radziejowa, Przehyba, Czeremcha (Beskid Sądecki), Smerekowa, Wysoka (Pieniny), Hrča, Siminy (Góry Lewockie, Słowacja), Lubań (Gorce).

Po odpoczynku wyruszamy na poszukiwanie tabliczki szczytowej. Z dwóch ścieżek wychodzących z polany wybieramy tą oznakowaną i paradoksalnie jest to zły wybór: tabliczka znajduje się przy tej nieoznakowanej, kilkadziesiąt metrów od głównej trasy. Obowiązkowe selfie i następnie gubimy kilka metrów wysokości podążając ku kolejnemu szczytowi. Z przełęczy na Polanie Jeziorne łapiemy jeszcze jedną panoramę, a w przeciwnym kierunku w przerwach między drzewami udaje nam się też dostrzec Jasień i Polanę Skalne. Ścieżka spacerowa skręca tu łagodnie w prawo, my natomiast udajemy się w górę w kierunku na Wielki Wierch. Po dotarciu do grani kierujemy się w lewo, skąd już niedaleko do tabliczki szczytowej, pod którą meldujemy się kilka minut przed 11.00 – 3 godziny od startu. Podobnie jak poprzednio, wierzchołek wzniesienia jest zalesiony, więc widoków stąd nie uświadczymy. Skrzypienie buków dodaje jednak magicznego klimatu temu spokojnemu miejscu.

Wielki Wierch to ostatni szczyt dzisiejszej trasy – rozpoczynamy zejście, początkowo bez znaków, a od polany Opydowa znaną nam już biało-czerwoną ścieżką spacerową. Gdy dochodzimy do Polanek, raz jeszcze mamy możliwość delektowania się panoramą podobną do tej spod Kiczory Kamienickiej. Po upływie około pół godziny docieramy do zrzutowiska “Wilga”, gdzie odbywają się uroczystości. Przy pamiątkowym obelisku uczestniczymy między innymi w Apelu Pamięci, salwie honorowej oddanej przez Kompanię Reprezentacyjną Karpackiego Oddziału Straży Granicznej oraz słuchamy o historii zrzutów alianckich i innych działań wojennych w okolicach Szczawy.

Po części oficjalnej wpatrujemy się w niebo, oglądając przelot samolotów, które wykonują akrobacje oraz zrzut słodkości, szczególnie oczekiwany przez zgromadzone dzieci. Posilamy się też pyszną grochówką. A wszystko to z widokiem na szczyty Beskidu Wyspowego: Halę, Modyń i Zbludzkie Wierchy.

Około 13.15 kończymy nasz pobyt na Polankach i wyruszamy ścieżką spacerową w kierunku Szczawy. Po drodze ukazuje nam się jeszcze Mogielica z towarzyszącą jej Polaną Stumorgową.

W Szczawie zahaczamy też o Pijalnię Wód Mineralnych, gdzie mamy możliwość skosztować lokalnej wody leczniczej z tutejszych źródeł: Szczawa I, Dziedzilla oraz Hanna – polecamy!

Pełną atrakcji wyprawę kończymy o 14.00, domykając pętlę w okolicach szczawskiego kościoła. Na końcu stwierdzamy, że było to bardzo udane zakończenie roku: w sam raz na nasze możliwości, z pięknymi widokami i sporą dozą krajoznawczego kontekstu. Zachęcamy Was do takiego właśnie zwiedzania bogatych polskich górskich krain!

🗺️ Mapa: https://mapa-turystyczna.pl/route/3ivu9
📐 Długość trasy: 11,6 km
😰 Suma podejść: 571 m
🕓 Szacowany czas (wg mapy): 3 g 50 min
🚶 Nasz czas przejścia: 4 g 15 min
️🏅 Pkt. GOT: 17

Obserwuj profil Góry Bez Kondycji aby otrzymywać więcej podobnych opisów!

Jeśli podobała Ci się nasza relacja, możesz zmotywować nas do pisania kolejnych, stawiając nam wirtualną kawę: https://buycoffee.to/gorybezkondycji lub subskrybować nas na Substacku.

Prognozy pogody na sobotę, 7 grudnia były zachęcające: po pochmurnej nocy i poranku, miało się wypogodzić. Pakujemy więc do bagażnika buty i plecak (o tej porze roku koniecznie z ciepłą herbatą w termosie!) i wyruszamy w dość dobrze znaną nam już drogę ku centralnej części Beskidu Wyspowego. Gdy mijamy Mszanę, mżawka zamienia się w śnieg, natomiast w okolicach Gruszowca przestaje padać – ach ta zmienność górskiej aury! W Dobrej skręcamy w prawo i po kilku minutach parkujemy przy kościele w Jurkowie. Buty na nogi i startujemy – jest 8:55, późno, ale może chociaż wyjdzie obiecane słońce?

Zaplanowana pętelka ma jedną wadę: około ⅓ dystansu prowadzi poboczem drogi Jurków - Mszana Górna. Nie jest to jakiś specjalnie długi odcinek, bo niecałe 3 kilometry. Tymczasem pogoda zamiast poprawiać się – znowu się psuje… Mimo to, nawet przy mocno ograniczonej widoczności udaje nam się złapać kilka ciekawych widoków, m.in. na Mały Ćwilinek. Przy dobrej pogodzie można tu z pewnością delektować się panoramą ze szczytami górującymi nad doliną Łososiny: Mogielicą, Jasieniem czy Krzystonowem.

Po 40 minutach asfaltowego podejścia schodzimy wreszcie z szosy i rozpoczynamy właściwe podejście na Ćwilin tzw. Drogą Różańcową. O istnieniu tejże informuje mocno wyblakła tablica, która pewnie w czasach swojej świetności zawierała mapę lub jakieś inne informacje. Obecnie niestety nic nie da się odczytać. Obok jest sporo miejsca na zostawienie samochodu, więc jeśli ktoś nie ma ochoty zataczać pełnej pętelki, może ominąć asfaltowy fragment i rozpocząć wspinaczkę od tego miejsca. My odpoczywamy chwilę i cieszymy oczy pobielonymi śniegiem polami wilczyckiej przełęczy, które zdecydowanie mają swój urok!

Droga Różańcowa nie jest oznakowana, ale nie sposób jest się tu zgubić: trasa jest szeroka i początkowo niezbyt stroma. W okolicach ujęcia wody napotykamy na znak informujący o zamknięciu drogi i w związku z tym obieramy alternatywne, kamieniste podejście, prowadzące dość mocno w górę. Pomocą jak zawsze w takich sytuacjach jest GPS i mapa turystyczna w telefonie. Niedługo później skręcamy w prawo i dochodzimy do dobrego punktu orientacyjnego: rozdroża z kapliczką i krzyżem. Stąd już przysłowiowy rzut beretem do Polany Michurowej, czyli ćwilinowej łysinki.

Na podejściu ponownie się rozjaśnia i jak tylko wychodzimy ponad linię lasu, zaczynamy wypatrywać obiecanych panoram. Zapowiada się naprawdę nieźle – Mogielica dosłownie lewituje nad gęstymi chmurami! Zdążamy złapać dosłownie dwa ujęcia, gdy jej szczyt znika za białą chmurą, a za minutę i nas razem z całą okolicą pokrywa gęsty obłok. Oglądając kolejne zdjęcia nie regulujcie Waszych monitorów – są to zdecydowanie najbardziej monokolorowe ujęcia jakie kiedykolwiek zrobiliśmy, nie licząc przypadkowego odpalenia aparatu w kieszeni spodni 😁

W kilkucentymetrowym śniegu i otaczającej nas gęstej mlecznej mgle wspinamy się wytrwale ku szczytowi, licząc na to, że chmura pójdzie sobie równie szybko, jak przyszła. Niestety – tego dnia z Polany Michurowej nic już nie zobaczyliśmy. Na szczyt Ćwilina (1072 m. n.p.m.) docieramy o 11:15, a więc po 2 godzinach i 20 minutach. Oprócz tradycyjnego zdjęcia ze znakiem szczytu i ciepłej herbatki na ławeczce, której patronuje Anna, zaznajamiamy się z bardzo ciekawą historią zrzutów alianckich w czasach II Wojny Światowej. Delektujemy się też widokiem ośnieżonych gałęzi drzew porastających wierzchołek drugiego najwyższego szczytu Beskidu Wyspowego.

Dalsze czekanie w chłodzie na zmianę pogody jest bezcelowe, więc udajemy się w drogę powrotną szlakiem niebieskim w kierunku Jurkowa. Towarzyszy nam odtąd charakterystyczne biało-czerwone oznakowanie Głównego Szlaku Beskidu Wyspowego. Prowadząca przez las ścieżka nie nastręcza trudności, nie licząc wyrębu, który musimy ominąć. Na samym końcu wędrówki jurkowskie pola raczą nas jeszcze panoramą stoków Łopienia i Mogielicy oraz wcinających się między nie zabudowań Chyszówek.

Do naszego wehikułu docieramy o 12:35, co daje całkiem przyzwoity łączny czas przejścia 3 godziny 40 minut. Żegnamy zagórzańskie okolice i już wiemy, że na Ćwilin na pewno wrócimy – tak łatwo się nie poddamy z tymi widokami!

🗺️ Mapa: https://mapa-turystyczna.pl/route/3il93
📐 Długość trasy: 10,1 km
😰 Suma podejść: 547 m
🕓 Szacowany czas (wg mapy): 3 g 25 min
🚶 Nasz czas przejścia: 3 g 40 min
️🏅 Pkt. GOT: 15

Obserwuj profil Góry Bez Kondycji aby otrzymywać więcej podobnych opisów!

Jeśli podobała Ci się nasza relacja, możesz zmotywować nas do pisania kolejnych, stawiając nam wirtualną kawę: https://buycoffee.to/gorybezkondycji lub subskrybować nas na Substacku.

Na wycieczkę wybraliśmy się 16 listopada 2024 w ramach naszego autorskiego planu przejścia Głównego Szlaku Beskidu Wyspowego “GSBW bez kondycji” (jeśli jeszcze o nim nie słyszeliście, to zapraszamy do przeczytania dedykowanego mu wpisu). Była to dla nas trasa nr 5 z 40, a ta niemała liczba docelowa zawsze jest dodatkową motywacją, żeby mimo zimna założyć buty na nogi. W Metropolis zresztą było jakoś tak szarawo i bez specjalnych widoków z Trzeciej Góry, więc nie liczyliśmy na zbyt wiele wrażeń. Jak się potem okazało, Wyspy miały na ten temat inne zdanie 😃

Półrzeczki to niewielka miejscowość w dolinie Łososiny — prawego dopływu Dunajca i jednej z ważniejszych rzek Beskidu Wyspowego. Parkujemy około 8:30 przy wiacie autobusowej, skąd rozpoczyna swój bieg zielony szlak Półrzeczki - Białe. Nie ma tam wiele miejsca, ale w mroźny listopadowy poranek nie jest to problemem, w sezonie letnim zapewne wyzwanie jest większe. Tuż obok stoi tablica informacyjna “Trasy wokół góry Mogielica”. Początkowy odcinek idziemy asfaltem. W oryginalnym planie mieliśmy wejście na Jasień szlakiem zielonym i zejście bez znaków, ale przegapiliśmy odejście szlaku 😱 i nie chciało nam się już wracać. Jak się potem okazało, dobrze się stało 🙂

Po minięciu kaplicy pw. św. Jana Chrzciciela odpalamy mapę z GPS-em w telefonie i uważamy by nie minąć punktu Półrzeczki-Walczaki, gdzie z drogi głównej odbijamy w małą, asfaltową odnogę w prawo. Tuż za zabudowaniami droga się kończy i przechodzi w wąski, grząski i zarośnięty jar o stromych zboczach. No cóż, chodzenie bez znaków ma swoje wady… Opcje alternatywne sprawdziliśmy, nie warto. Zanim zanurzymy się w ostępy, łapiemy jeszcze panoramę doliny Łososiny, w której główną rolę gra ośnieżona Polana Michurowa na Ćwilinie. Jak się potem okazało 😉 nie był to jedyny śnieg który mieliśmy zobaczyć tego dnia.

Jar nie jest na szczęście długi, ale już za chwilę czekają nas nowe atrakcje. Przy starej bacówce skręcamy w prawo i wspinamy się pokrytą luźnymi kamieniami i gęstym listowiem ścieżką. Odcinek jest krótki, ale trudny, w myślach błogosławimy nasze buty, które świetnie usztywniają kostkę.

Strome podejście kończy się na małej śródleśnej polance — to dobre miejsce na krótki odpoczynek. W dalszą drogę według wskazań GPS-u kierujemy się lekko w lewo. Tą ścieżką dochodzimy do sporej hali, gdzie w lecie zapewne ma miejsce wypas owiec, a która teraz pogrążona jest w uśpieniu. Idąc szeroką od tego momentu drogą jesteśmy widzami w prywatnym spektaklu, który tworzą promienie porannego słońca rozpraszające się na gałęziach drzew i wilgotnym mroźnym powietrzu. Jak się okazało, chodzenie bez znaków ma też liczne zalety estetyczne!

Na grani kończy się ścieżka na dziko i odtąd idziemy już zielonym szlakiem Lubogoszcz - Jasień. Po kilku krokach dochodzimy do Przełęczy pod Kobylicą i pierwszej z dużych polan dzisiejszego dnia: Polany Folwarcznej. Jest godzina 10, a więc dotarcie tu zajęło nam 1,5 godziny. Rozciąga się stąd panorama obejmująca sporą część Gorców wraz z najwyższym ich szczytem — Turbaczem, a po prawej zamknięta dwoma “wyspami”: Luboniem Wielkim i Szczeblem. No i jak się okazało, po dwuznacznym poranku niebo wspaniale się wypogodziło, zapewniając nam w krystalicznie czystym listopadowym powietrzu bardzo wyraźne widoki na pasma Beskidu Żywieckiego z królową Beskidów, Babią Górą na czele 😎

Z przełęczy na szczyt jak wiadomo jest pod górę, a więc dalej wspinamy się zielonym szlakiem: do następnego punktu, Polany Łąki, mamy nieco ponad 100 m podejścia. W miarę zdobywania wysokości rośnie też ilość śniegu pod stopami i na otwartej przestrzeni jest go już całkiem sporo.

Pejzaż z Łąk jest zjawiskowy — oprócz widocznych jak na dłoni Babiej Góry, Lubonia Wielkiego i Szczebla, panorama obejmuje też zwalistą sylwetkę Lubogoszczy, Ćwilin z jego charakterystyczną łysinką i zamykający panoramę Łopień. Dobra pogoda pozwoliła nam też dojrzeć prześwitujące niczym przez szpary w zębach wzniesienia Beskidu Makowskiego: pasma Stołowej Góry, Kotonia i Lubomira.

Gdyby to było lato, usiedlibyśmy i przez godzinę nie ruszali się z miejsca. Ale mimo pięknych widoków chłód daje się we znaki, więc z żalem opuszczamy Polanę Łąki i łagodnym podejściem kierujemy się na Jasień. Meldujemy się na nim o godzinie 10:50, a więc 2 g. 20 min. od startu. Widoków tu nie ma, jest za to satysfakcja ze zdobycia trzeciego najwyższego szczytu Beskidu Wyspowego (1062 m. n.p.m.) oraz klasycznie już ławeczka imienna — ta dedykowana jest Benedyktowi. Znajdziemy też mapę z trasą GSBW oraz listą szczytów do odznak 102 Wyspy oraz Korony Beskidu Wyspowego. Po krótkim posiłku i udokumentowaniu pobytu na szczycie selfikiem wyruszamy w drogę powrotną odcinkiem długodystansowego szlaku żółtego Nowy Targ - Tymbark.

Nie uszliśmy jednak zbyt daleko, bo już za kilka minut wkraczamy na trzecią i największą z podjasieńskich hal: Polanę Skalne. Wita nas ona widokiem na Mogielicę — najwyższy szczyt Beskidu Wyspowego, z charakterystyczną wieżą widokową.

I’m dalej idziemy ścieżką wśród pobielonych traw, tym piękniejsze widoki nam się otwierają, i tym niżej opadają nasze szczęki 😮 Od Wschodu patrzymy na skąpane w chmurach szczyty Modyni (Beskid Wyspowy), Lubania (Gorce) i majaczącą na horyzoncie Radziejową (Beskid Sądecki), a wprawne oko dojrzy jeszcze najwyższy szczyt Pienin — Wysoką. Jeszcze dalej w kierunku Kutrzycy widok poszerza się o Gorc oraz Tatry Wysokie (widać m.in. Łomnicę, charakterystyczny Lodowy Szczyt czy Rysy), tworząc jedną z najpiękniejszych naturalnych panoram Beskidu Wyspowego.

Było to wspaniałe zwieńczenie naszego pobytu w masywie Jasienia i długo nie mogliśmy opuścić tego niezwykłego miejsca, ciesząc oczy i zapełniając pamięć aparatu. Nie zapominamy o selfiku przy tabliczce szczytowej Kutrzycy, która jako osobne wzniesienie należy do Korony Beskidu Wyspowego, choć niektórzy uważają ją za jeden z wierzchołków Jasienia.

Żegnamy w końcu Polanę Skalne i kontynuujemy zejście szlakiem żółtym. Po około 15 minutach docieramy do skrzyżowania ze szlakiem zielonym nieopodal Polany Wały, gdzie kierujemy się w lewo na Półrzeczki. Zejście bez trudności, jest za to dość monotonne i dziękujemy w duchu, że to nie tą drogą wchodziliśmy. Jak się okazuje, spontaniczność w wyborze kierunku zadziałała na naszą korzyść w wielu aspektach.

Marsz kończymy przy przystanku w Półrzeczkach około 12:30, a więc całość razem z odpoczynkami i podziwianiem widoków zajęła nam 4 godziny. Zgodnie stwierdzamy, że ten wypad był zdecydowanie wart ruszenia się z ciepłego łóżka, a trasa jest zacna, godna polecenia i jedna z najpiękniejszych, jakie do tej pory przeszliśmy.

🗺️ Mapa: https://mapa-turystyczna.pl/route/3i2tg
📐 Długość trasy: 11 km
🥵 Suma podejść: 514 m
🕓 Szacowany czas (wg mapy): 3 g 40 min
🚶 Nasz czas przejścia: 4 g 0 min
🛡️ Pkt. GOT: 16

Jeśli podobała Ci się nasza relacja, możesz zmotywować nas do pisania kolejnych, stawiając nam wirtualną kawę: https://buycoffee.to/gorybezkondycji lub subskrybując nas na Substacku.